Πυρήνας Ιωαννίνων - ΟΚΔΕ Σπάρτακος

Προκήρυξη ΟΚΔΕ-Σπάρτακος/Πυρήνας Ιωαννίνων για τα συμβούλια διοίκησης

2012-01-22T21:49:00.000+02:00

Nίκη για τους μετανάστες απεργούς πείνας

2010-12-23T10:15:00.000+02:00

Η νίκη ήταν μεγάλη και ελπιδοφόρα

Ο αγώνας συνεχίζεται...

Καταβλήθηκαν σήμερα το απόγευμα [22/12] τα δεδουλευμένα στους 30 μετανάστες απεργούς πείνας από τη Σενεγάλη. Τα χρήματα προήλθαν από δάνειο με υποθήκευση ακινήτου του Κρίτωνα Τζαρτζούλη. Η απεργία πείνας, που είχε ξεκινήσει στις 10 Δεκεμβρίου, σταμάτησε και οι μετανάστες αποχώρησαν από τη Νομαρχία.

Πρόκειται για μεγάλη νίκη ενός πολύ σκληρού αγώνα που δόθηκε από τους μετανάστες, καθώς όχι μόνο ήταν απεργοί πείνας για 12 μέρες, αλλά κοιμόντουσαν έξω, μπροστά στη Νομαρχία, με βροχή, ακόμα και χιόνι, και μάλιστα πολλές μέρες έκανε πολύ κρύο. Το κίνημα αλληλεγγύης ήταν πραγματικά ευρύ, με αρμονική συνεργασία ανθρώπων από πολλούς χώρους, αλλά και με ιδιαίτερα εμφανή τη βοήθεια πολιτών των Ιωαννίνων που ενδιαφέρονταν, στήριζαν τον αγώνα των μεταναστών και προσέφεραν βοήθεια σε ρούχα, σκηνές και χρήματα. Ήταν αυτό το κίνημα αλληλεγγύης που αποτέλεσε ασπίδα απέναντι σε κάθε σκέψη αστυνομικής επέμβασης. Με επιτυχία συνδυάστηκαν επίσης ο πολιτικός αγώνας, αλλά και οι νομικές ενέργειες για να υπάρξει αποτέλεσμα.

Η νίκη των μεταναστών απεργών πείνας είναι μια απόδειξη ότι οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε γίνονται, αλλά και ένα μήνυμα προς όλους, μετανάστες και Έλληνες, ότι μπορούμε να νικήσουμε, είτε αυτό αφορά επιμέρους αγώνες είτε συνολικά απέναντι στο Μνημόνιο και την κρίση. Στα Γιάννενα ο κατάλογος των εργαζόμενων που παραμένουν απλήρωτοι δεν έχει τέλος και περιλαμβάνει τους εργαζόμενους στα Ατλάντικ, τον Καρυπίδη, αλλά και εργαζόμενους στο Δήμο. Και ο δικός τους αγώνας αποκτά τώρα νέα δύναμη και νέα ελπίδα.

Με τη νίκη και το τέλος της απεργίας πείνας πολλά άμεσα ζητήματα για τους μετανάστες στα Γιάννενα παραμένουν. Τη Δευτέρα, όταν είχε υπογραφεί η συμφωνία ανάμεσα στον Κρ. Τζαρτζούλη και τους μετανάστες από τη Σενεγάλη, αποκαλύφτηκε ότι ο ίδιος χρωστάει δεδουλευμένα σε 40 συνολικά μετανάστες από το Πακιστάν που είχαν δουλέψει στα θερμοκήπιά του από το 2008 ως σήμερα. Ενώ όσοι δούλευαν φέτος στα θερμοκήπιά του είχαν έρθει στην αρχή της διαμαρτυρίας στη Νομαρχία, έφυγαν χωρίς να ενημερώσουν ούτε τους δικηγόρους για το οφειλόμενο σε αυτούς ποσό με αποτέλεσμα να μη συμπεριληφτούν στη συμφωνία με τον εργοδότη. Σύμφωνα με τους μετανάστες από το Πακιστάν, συνολικά τους οφείλονται από τον Κρίτωνα Τζαρτζούλη πάνω από 100.000 ευρώ. Επίσης, χτες ο πρώτος μετανάστης από το Πακιστάν που πήγε στην τοπική αστυνομία να καταθέσει αίτηση πολιτικού ασύλου συνελήφθη με πρόσχημα κάποια παρατυπία και κρατείται μέχρι να δικαστεί, πιθανόν αύριο.

Αναδημοσίευση από athens.indymedia

Αλληλεγγύη στους μετανάστες – απεργούς πείνας

2010-12-12T22:40:00.004+02:00

Συγκέντρωση, Τρίτη 14 Δεκεμβρίου,
ώρα 6:00 μ.μ., Νομαρχία

Σε απεργία πείνας έχουν προχωρήσει από την Παρασκευή, 10/12, 35 μετανάστες μπροστά από τη Νομαρχία Ιωαννίνων, στην κεντρική πλατεία της πόλης, ζητώντας να πληρωθούν για τα δεδουλευμένα μηνών. Η κατάστασή τους επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο από τις συνθήκες ψύχους που επικρατούν στα Γιάννενα και ήδη κάποιοι αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών. Τρεις από αυτούς χρειάστηκε να μεταφερθούν σε νοσοκομείο.

Οι 35 μετανάστες από τη Σενεγάλη και το Πακιστάν που δούλευαν σε θερμοκήπια στο Καλπάκι Ιωαννίνων έχουν μείνει απλήρωτοι ενώ το αφεντικό της εταιρείας έχει εξαφανιστεί. Συνολικά 65.000 ευρώ σε μεροκάματα χρωστάει ο Κρίτωνας Τζαρτζούλης στους μετανάστες που δούλευαν στα θερμοκήπια της «Κ. Ε. Τζαρτζούλης Α.Ε.». Τα χρήματα αντιστοιχούν σε εργασία πολλών μηνών. Πέρα από τα μεροκάματα, δεν έχουν κολληθεί τα αντίστοιχα ένσημα με αποτέλεσμα αρκετοί να αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την ανανέωση των χαρτιών τους.

Οι 35 μετανάστες που δούλευαν στην «Κ. Ε. Τζαρτζούλης Α.Ε.» καταγγέλλουν επίσης τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας και την εκμετάλλευση από το αφεντικό τους που παραβίαζε κάθε εργατικό δικαίωμα. Το μεροκάματο ήταν 20 ευρώ για 10 ώρες δουλειάς την ημέρα, που συχνά παρατείνονταν «μέχρι να τελειώσει η δουλειά», χωρίς ένσημα, χωρίς ασφάλιση. Και τα χρήματα αυτό όμως δεν τους τα έχει δώσει. Και για τους 35 ο Κρίτωνας Τζαρτζούλης έδινε 100 ευρώ την εβδομάδα για να αγοράσουν τρόφιμα. Κοιμόντουσαν σε σκελετούς από θερμοκήπια σκεπασμένους με μουσαμά ή φελιζόλ, απ’ όπου πέρναγε η υγρασία και η βροχή, ενώ ήταν εκτεθειμένοι στα φίδια. Για κρεβάτι τους είχαν τελάρα με αυτοσχέδια στρώματα, η θέρμανση και το μαγείρεμα ήταν επίσης αυτοσχέδια ανάβοντας φωτιά σε ντενεκέδες, ενώ το νερό ήταν περιορισμένο. Καμία μέριμνα για τουαλέτα ή μπάνιο.

Όταν στις αρχές Νοέμβρη ο Κρίτωνας Τζαρτζούλης εξαφανίστηκε χωρίς να τους έχει πληρώσει και αδιαφορώντας για την τύχη τους, οι μετανάστες, χωρίς καθόλου χρήματα, αναγκάστηκαν να τρέφονται με ντομάτες και ό,τι άλλο έβρισκαν στα εγκαταλελειμμένα θερμοκήπια, ενώ έμειναν χωρίς νερό. Η βοήθεια σε τρόφιμα για δύο μέρες από την Εκκλησία και το Δήμο στο Καλπάκι δεν έλυσε το πρόβλημα. Κατήγγειλαν το αφεντικό τους στην Επιθεώρηση Εργασίας, αλλά χωρίς να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα. Μην έχοντας άλλη λύση, κατέφυγαν σε απεργία πείνας, μπροστά στο κτίριο της Νομαρχίας.

Από την πρώτη στιγμή, υπήρξαν κινήσεις αλληλεγγύης στους μετανάστες. Έτσι, στήθηκαν σκηνές, άναψε φωτιά για να αντιμετωπιστεί το ψύχος και παραχωρήθηκε βοήθεια σε κουβέρτες, ρούχα, νερό, τσάι και φάρμακα. Πολλοί πολίτες των Ιωαννίνων πέρασαν μπροστά από τη Νομαρχία, για να αφήσουν κουβέρτες, ρούχα και οικονομική ενίσχυση για τον αγώνα των μεταναστών.

Ο Κρίτωνας Τζαρτζούλης, πέρα από την «Κ. Ε. Τζαρτζούλης Α.Ε.» στο Καλπάκι, έχει επίσης άλλη μια εταιρεία στο όνομά του και είναι συνιδιοκτήτης των εταιρειών «Μέτρον Κ. Παπαθανασίου – Κ. Τζαρτζούλης Ο.Ε.» και της «Eurostyl Κ. Παπαθανασίου – Κ. Τζαρτζούλης Ο.Ε.» με έδρα και των τριών το Κανάλι Πρέβεζας και αντικείμενο τα αγροτικά προϊόντα και την εξοπλισμό θερμοκηπίου.

Οι μετανάστες δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν την απεργία πείνας μέχρι να πάρουν τα χρήματα που τους οφείλονται και επίσης ζητούν πολιτικό άσυλο.

Απαιτούμε:

Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων
Άσυλο για όλους τους μετανάστες – απεργούς πείνας
Αλληλεγγύη στους μετανάστες εργάτες

Επιτροπή Αλληλεγγύης

10/12 συγκέντρωση στη Νομαρχία

2010-12-09T18:49:00.000+02:00

35 μετανάστες από τη Σενεγάλη και το Πακιστάν που δούλευαν σε θερμοκήπια στο Καλπάκι Ιωαννίνων έχουν μείνει απλήρωτοι ενώ το αφεντικό της εταιρείας έχει εξαφανιστεί.

Συνολικά 65.000 ευρώ σε μεροκάματα χρωστάει ο Κρίτωνας Τζαρτζούλης στους μετανάστες που δουλεύουν στα θερμοκήπια της «Κ. Ε. Τζαρτζούλης Α.Ε.». Τα χρήματα αντιστοιχούν σε εργασία πολλών μηνών των μεταναστών. Πέρα από τα μεροκάματα, δεν έχουν κολληθεί τα αντίστοιχα ένσημα με αποτέλεσμα αρκετοί να αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την ανανέωση των χαρτιών τους. Εδώ και 1,5 μήνα οι 35 μετανάστες έχουν μείνει χωρίς χρήματα.

Παράλληλα, δεν μπορούν να κοιμηθούν ούτε στις αποθήκες όπου τους «φιλοξενούσε» η εταιρεία. Για όλα αυτά οι μετανάστες διαμαρτύρονται εδώ και ημέρες και σήμερα βρίσκονται από το πρωί μπροστά από τη Νομαρχία, στο κέντρο των Ιωαννίνων, δηλώνοντας ότι θα είναι κάθε μέρα εκεί μέχρι να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους και να τους κολλήσουν το αντίστοιχα ένσημα. Έχουν απευθυνθεί επίσης στο Εργατικό Κέντρο Γιαννίνων για να ζητήσουν την υποστήριξη του.

Αύριο, Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου και ώρα 18:00 θα γίνει συγκέντρωση αλληλεγγύης μπροστά από τη Νομαρχία.

Ο δικός μας μονόδρομος:

2010-11-02T22:17:00.012+02:00

Εργατικοί αγώνες – Αντικαπιταλιστική πολιτική και οργάνωση!

Open publication - Free publishing - More okde

Ο παγκόσμιος καπιταλισμός διανύει μια από τις χειρότερες κρίσεις του. Ανεξάρτητα από τον προσανατολισμό και τις επιδιώξεις της κάθε αστικής τάξης, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε οικονομίας, τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της κρίσης δε διαφέρουν. Αυτό που σήμερα εκδηλώνεται σα μια παγκόσμια κρίση χρέους είναι μια βαθιά δομική κρίση του συστήματος.

Την κρίση αυτή, όσο κι αν οι απολογητές του συστήματος ζητάνε από τους εργαζόμενους σύνεση και πνεύμα λιτότητας, οι άρχουσες τάξεις προσπαθούν να την ξεπεράσουν αναβαθμίζοντας την επιθετικότητά τους. Γνωρίζουν καλά ότι δεν υπάρχουν κολπα που θα ρίξουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Η σημερινή κρίση θα λυθεί είτε σε βάρος των καπιταλιστών και του συστήματός τους είτε με τη συντριβή του εργατικού κινήματος και των ίδιων των εργαζομένων.

Αυτή η επίθεση προωθείται σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη είτε με τη βοήθεια οργανισμών όπως το ΔΝΤ και την απειλή της χρεοκοπίας είτε μέσα από τεράστιες επιχειρήσεις αναδιαρθρώσεων. Όσοι εδώ στην Ελλάδα μιλούσαν για ιδιαιτερότητα και κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεν μπορούν να εξηγήσουν τα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν σήμερα στη Γαλλία.

Στην Ελλάδα τα μέτρα υπήρξαν σαρωτικά. Από το ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων και την επίθεση στις συλλογικές συμβάσεις μέχρι το τσεκούρωμα των μισθών και των συντάξεων δεν έμεινε ούτε μια πτυχή των εργατικών κατακτήσεων των προηγούμενων δεκαετιών που να μην πληγεί. Όλα αυτά, μέσα σε ένα κλίμα πρωτοφανους έντασης της καταστολής και της εργοδοτικής βίας σε επίπεδο δρόμου, νομοθεσίας και ρατσιστικών επιθέσεων.

Η αντίδραση του εργατικού κινήματος υπήρξε σπασμωδική και αναποτελεσματική με κύρια ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών και της καθεστωτικής Αριστεράς, με αποτέλεσμα την ήττα. Το κίνημα της περασμένης άνοιξης όμως έδειξε και θετικά στοιχεία που μπορούμε να βασιστούμε όσοι επιδιώκουμε μια ανάκαμψη της εργατικής αντίστασης, με νικηφόρα αυτή η φορά προοπτική. Στιγμές μεγάλης έντασης όπως η μεγαλειώδης απεργία της 5^ης Μάη και η μάχη του συντάγματος που δεν δόθηκε από κάποιους λίγους αλλά από χιλιάδες εξοργισμένους εργαζόμενους, αλλά και βήματα μπροστά όπως το Συντονιστικό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων υπήρξαν σημαντικές εξαιρέσεις. Δεν στάθηκαν όμως από μόνες τους ικανές να ξεπεράσουν το αδιέξοδο καθώς οι μικρές δυνάμεις τόσο του Συντονιστικού σε επίπεδο κινήματος όσο και τις Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που έμεινε μόνη να δίνει την πολιτική μάχη της απάντησης στα εκβιαστικά διλήμματα των αστών δεν μπορεσαν να αποτελέσουν κυρίαρχα εργαλεία αγώνα.

Τα μέτρα αυτά είναι το ένα σκέλος της επίθεσης. Το άλλο περνά μέσα από την εφαρμογή του «Καλλικράτη», μιας διοικητικής αναδιοργάνωσης, κομμένης και ραμμένης στα σχέδια Τραπεζιτών-ΔΝΤ. Από το καθαρά οικονομικό επίπεδο με τους προϋπολογισμούς των περιφερειών/δήμων μέχρι τον περιορισμό του δημόσιου τομέα, η ίδια η εφαρμογή του «Καλλικράτη» αποτελεί από μόνη της μια επίθεση.

Είναι το επιστέγασμα μιας μακράς διαδικασίας με κύριους εκφραστές εδώ στα Γιάννενα τις δημοτικές αρχές Παπασταύρου-Γκόντα, που έκαναν την πόλη υπόδειγμα εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης αντίληψης, ένα αστέρι στο στερέωμα τον πόλεων-επιχειρήσεων. Στην πορεία αυτή δεν ήταν μόνοι. Η αντιπολίτευση, τόσο εκείνη από το χώρο του ΠΑΣΟΚ όσο και κείνη από τη συνεργασία μέρους του τοπικού ΠΑΣΟΚ με το ΣΥΝ, έβαλε συστηματικά πλάτες στους δημάρχους της ΝΔ με μόνη διαφοροποίηση την επίκληση ενός διαφορετικού ύφους διοίκησης. Σήμερα η ίδια αυτή αντιπολίτευση με επικεφαλής το Φίλιππα Φίλιο διεκδικεί το Δήμο για να εφαρμόσει πολιτική Μνημονίου, πολιτική λιτότητας και καταστροφής του κοινωνικού κράτους σε τοπικό επίπεδο.

Κάποιοι όμως αντιστάθηκαν. Τα προηγούμενα χρόνια, η πόλη-επιχείρηση βρήκε απέναντί της εκατοντάδες εργαζόμενους και νεολαίους οργανωμένους στα κινήματα πόλης, τα οποία αντιμετώπισαν τη λύσσα των τοπικών αρχών, της αστυνομίας και των δικαστηρίων αλλά και διάφορων γνωστών τοπικών ΜΜΕ.

Δυστυχώς, μέσα από λάθος βήματα και αντικειμενικές αδυναμίες, τα κινήματα πόλης της προηγούμενης περιόδου δεν μπόρεσαν να νικήσουν, ενώ οι τωρινοί σημαντικοί τοπικοί και εργατικοί αγώνες (Μάτσικας, Όαση, ΧΥΤΑ, Καρυπίδης, Δωδώνη, πανεργατικές απεργίες) δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν μια μόνιμη και μαζική εστία αντίστασης. Το γεγονός αυτό έχει φυσικά την αντανάκλασή του και στις διαδικασίες συγκρότησης των ψηφοδελτίων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Το αποτέλεσμα είναι ότι ουσιαστικά ακυρώθηκε η δυνατότητα εμφάνισης πλατιών ψηφοδελτίων που θα μπορούσαν να εκφράσουν το ριζοσπαστικό κόμμάτι των κινημάτων αυτών. Τα σχήματα που τελικά συμμετέχουν στις εκλογές δε θα μπορέσουν να αποτελέσουν όχημα καταγραφής του όποιου ριζοσπαστισμού κατακτήθηκε στο δρόμο.

Παρά το γεγονός αυτό, που οδήγησε τον πυρήνα Ιωαννίνων της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος να μη συμμετέχει με υποψηφίους/ες του στις εκλογές, οι κεντρικές πολιτικές διαχωριστικές γραμμές που έχουν τεθεί στις εκλογές υπαγορεύουν μια συγκεκριμένη τοποθέτηση. Ο πυρήνας Ιωαννίνων της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος καλεί τόσο σε δημοτικό όσο και περιφερειακό επίπεδο σε ψήφο υπέρ των σχημάτων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (Δ.Ρ.Α.ΣΥ. – ΑΡ.Π.Η.) στην κατεύθυνση της ενδυνάμωσης εκείνου του –μικρού ακόμη- πολιτικού ρεύματος που προτάσσει με σαφήνεια τα αιτήματα για παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και απαγόρευση των απολύσεων και θέτει τις βάσεις για ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.

Videos από τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία

2010-10-20T16:44:00.004+03:00

Περισσότερα videos από το web - tv channel του NPA εδώ: http://www.dailymotion.com/Talenceagauchevraiment

«Να μπλοκάρουμε την οικονομία για να μπλοκάρουμε τη μεταρρύθμιση»

2010-10-20T16:15:00.006+03:00

Μετάφραση-επιμέλεια: Γιώργος Μητραλιάς - Πηγή: http://www.kokkino.org
_______________________________________________

Ο Ολ. Μπεζανσενό [εκπρόσωπος του ΝΡΑ] απαντά στις ερωτήσεις των αναγνωστών της Le Monde:

- Εστεμπάν: Καλημέρα, σήμερα Τρίτη πρόκειται για ένα κύκνειο άσμα ή όχι;

- Μπεζανσενό: Όχι! Πρόκειται για μια επιπλέον φάση προς τη κατεύθυνση της γενικής απεργίας που αρχίζει να παίρνει μορφή. Από το βράδυ της Τρίτης και πέρα, θα γίνουν ανανεώσεις της απεργίας, θα γίνουν νέες διαδηλώσεις, καθώς και πολυάριθμα μπλοκαρίσματα. Το ερώτημα που μπαίνει τώρα είναι να μπλοκαριστεί η οικονομία για να μπλοκαριστεί η μεταρρύθμιση.

- Zbeul: Είναι αυτή η απεργία, κατά τη γνώμη σας, μια πολιτική απεργία γενικής δυσφορίας ή μια κοινωνική απεργία αποκλειστικά επικεντρωμένη στις συντάξεις;

- Μπεζανσενό: Η δυσαρέσκεια ξεπερνάει το ζήτημα των συντάξεων, αλλά ταυτόχρονα, αποκρυσταλλώνεται στο ντοσιέ των συντάξεων. Πολλοί μισθωτοί και πολλοί νέοι δεν αντέχουν πια τα «δυο μέτρα και δυο σταθμά» της κυβέρνησης και επιδιώκουν όντως, μέσα από αυτή την απεργία για τις συντάξεις, να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τη κυβέρνηση Σαρκοζί που υφίστανται εδώ και πάρα πολύ καιρό.

- Αμπντελμαλίκ: Ποια συνέχεια θα προτείνατε στη συνδικαλιστική δράση, αν ψηφιστεί ο νόμος;

- Μπεζανσενό: Ο νόμος δεν είναι παρά σχέδιο νόμου ενόσω δεν δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Και ακόμα και όταν θα δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η κοινωνική ιστορία της χώρας μας είναι εδώ για να μας θυμίσει ότι αυτό που αποφασίζουν το Κοινοβούλιο και η Γερουσία, ο δρόμος μπορεί να το ξε-αποφασίσει.

- Φρεντ: Ακόμα και με 3 εκατομμύρια διαδηλωτές, έχει ο δρόμος τη νομιμοποίηση ενός εκλεγμένου Κοινοβουλίου;

- Μπεζανσενό: Σήμερα, η νομιμότητα είναι στο στρατόπεδο του δρόμου, και ο δρόμος μπορεί να έχει περισσότερη δύναμη από ό,τι οι κυβερνήσεις. Αυτό συνέβη το 1995 στη περίπτωση του σχεδίου Ζυπέ, και συνέβη επίσης το 2006 την ώρα της σύμβασης πρώτης πρόσληψης (CPE). Εξάλλου, οι κυριότερες κοινωνικές μας κατακτήσεις κερδήθηκαν με αγώνες και με τη κινητοποίηση των προγόνων μας. Αν οι παππούδες μας δεν είχαν κατέβει σε απεργία το 1936, δεν θα είχαμε σήμερα τη πληρωμένη άδεια διακοπών.

- Odp: Πιστεύετε λοιπόν ότι η ψήφος του συνόλου των πολιτών έχει λιγότερη αξία από τα κοινωνικά κινήματα;

- Μπεζανσενό: Πότε ψήφισε η πλειοψηφία των πολιτών τη σύνταξη στα 67 χρόνια; Στο You Tube, μπορείτε να πάτε να δείτε το Νικολά Σαρκοζί, να εξηγεί πως δεν θα αγγίξει τη σύνταξη στα 67 χρόνια.

- Λεόν: Το ΝΡΑ σπρώχνει τους μαθητές να βγουν στους δρόμους;

- Μπεζανσενό: Οι μαθητές σπρώχνονται μόνοι τους και δεν χρειάζονται κανένα για να το κάνουν. Μπορούμε να έχουμε μαθητές στο ΝΡΑ. Εξάλλου, οι ενήλικες, οι μισθωτοί, οι γονείς μαθητών είναι συχνά παρόντες μπροστά στα λύκεια και ζητάνε από τις αστυνομικές δυνάμεις να φύγουν από τα σχολεία και να σταματήσουν τις προκλήσεις τους. Και αυτό είναι καλό.

- Ρολάν: Οι πράξεις βίας μπροστά από μερικά λύκεια κινδυνεύουν να στρέψουν τη κοινή γνώμη ενάντια στο κίνημα. Ήταν πραγματικά ανάγκη να βάλουμε στο κίνημα τους μαθητές;

- Μπεζανσενό: Ναι, πρέπει να βάλουμε όλο τον κόσμο. Και η νεολαία κατανοεί ότι όταν ζητάνε από τους μεγαλύτερους να δουλεύουν για πολλά χρόνια, οι νέοι θα έχουν ακόμα πιο λίγες ευκαιρίες να βρούνε μια δουλειά στην αγορά εργασίας. Η κυβέρνηση, με τις επαναλαμβανόμενες αστυνομικές προκλήσεις της, επιδιώκει το ντεραπάρισμα της κατάστασης, πιστεύοντας ότι προκαλώντας φόβο θα καλμάρει την αμφισβήτηση.

- Εμιλιέν 22: Ποια στοιχεία σας επιτρέπουν να συγκρίνετε τις διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών με το Μάη 68; Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ή ακόμα και να ευχηθούμε τη πιθανότητα ενός κινήματος ίδιου τύπου για τη Γαλλία;

- Μπεζανσενό: Δεν υπάρχει μοντέλο για εξαγωγή. Κάθε αγώνας έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και βρίσκει τους δικούς του νόμους. Όμως πιστεύω πως ένας νέος Μάης 68 με τα χρώματα του 21ου αιώνα δεν θα έκανε κακό σε κανένα, εκτός από τους καπιταλιστές και τη κυβέρνηση. Αλλά αυτό δεν μας πειράζει… Ο Μάης 68, εκτός από τα οδοφράγματα, ήταν μια γενική απεργία όπου εκατομμύρια άνθρωποι εισέβαλαν στο κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο. Είναι αυτή ακριβώς την εισβολή που χρειαζόμαστε σήμερα.

- Τιμπώ: Απεργοί που μπλοκάρουν πετρελαϊκά κέντρα και συγκοινωνιακούς άξονες: πρόκειται ακόμα για απεργία όταν εμποδίζονται οι άλλοι να εργαστούν; Δεν είναι μάλλον πιο κοντά στην ιδέα που έχετε για τον «επαναστατικό ακτιβισμό»;

- Μπεζανσενό: Δεν ζούμε μια επανάσταση (όχι ακόμα!). Βρισκόμαστε σε μια διαδικασία γενίκευσης των απεργιών, όπου η ριζοσπαστικοποίηση και η διεύρυνση πάνε χέρι χέρι. Το κίνημα διευρύνεται κάθε φορά λίγο περισσότερο, και ταυτόχρονα, οι δράσεις ριζοσπαστικοποιούνται επειδή η κυβέρνηση σπρώχνει προς τη ριζοσπαστικοποίηση της πάλης.

- Μαρκ: ΄Εχει το ΝΡΑ ένα συγκεκριμένο αντισχέδιο μεταρρύθμισης; Αν ναι, ποιο είναι αυτό;

- Μπεζανσενό: Το ΝΡΑ ζητάει όχι να ξαναγραφτεί το σχέδιο, αλλά την απόσυρσή του. Προτείνουμε τη πλήρη σύνταξη στα 60 χρόνια, και την επιστροφή στα 37,5 έτη ασφάλισης για όλους. Για τη χρηματοδότηση αυτού του σχεδίου, προτείνουμε να αυξηθεί το μερίδιο της εργοδοτικής εισφοράς. Σύμφωνα με το Συμβούλιο προσανατολισμού των συντάξεων, χρειάζονται 3% του ΑΕΠ από τώρα μέχρι το 2050 για να χρηματοδοτηθεί το συνταξιοδοτικό σύστημα. Όμως, κάθε χρόνο, χάνεται το 17% του ετήσιου πλούτου με τη μορφή κερδών που μονοπωλούνται από μια μειοψηφία προνομιούχων. Πρέπει λοιπόν να μοιραστούμε το πλούτο, και επίσης να μοιραστούμε το χρόνο εργασίας εργαζόμενοι λιγότερο στις επιχειρήσεις, ώστε να έχει δουλειά όλος ο κόσμος έξω από αυτές.

- Βίκτορ: Ποιοι είναι, κατά τη γνώμη σας, οι τομείς που πρέπει να φορολογηθούν κατά προτεραιότητα αν θέλουμε να βρούμε τα κεφάλαια που χρειάζονται για να χρηματοδοτήσουμε τις συντάξεις;

- Μπεζανσενό: Τα εισοδήματα του κεφαλαίου. Εξάλλου, κάθε χρόνο, χάνονται 32 δισεκατομμύρια ευρώ με τη μορφή εισφοροαπαλλαγών για να δημιουργήσουν, τάχα, θέσεις εργασίας (το βλέπουμε με πόση επιτυχία το κάνουν!). Αυτές οι εισφοροαπαλλαγές δημιουργούν ελλείμματα.

- Ζωρζ Π.: Πώς γίνεται και δείχνετε να μην φοβάστε τις οικονομικές συνέπειες (επιπτώσεις στην απασχόληση, την ανάπτυξη, κλπ) των κινημάτων που οργανώνετε ή πυροδοτείτε;

- Μπεζανσενό: Οι παρούσες οικονομικές δυσκολίες δεν οφείλονται στη γενική απεργία, αλλά σε ένα σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, και η κρίση του οποίου, που άρχισε πριν από δυο χρόνια με την υπόθεση των subprimes, απλώθηκε σαν γάγγραινα στο σύνολο των γραναζιών της οικονομίας. Γινόμαστε μάρτυρες μιας κρίσης υπερπαραγωγής με τη μαρξιστική σημασία της λέξης στο σύνολο των καπιταλιστικών δυνάμεων. Θα πρέπει κάποτε να εφεύρουμε ένα νέο τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης που να επιτρέπει να ικανοποιούνται οι ανάγκες της ανθρωπότητας.

- Φοιτητής από Τόκιο: Πιστεύετε ότι ένα δημοψήφισμα θα ήταν μια καλή λύση για να ξανατεθεί ενδεχομένως το ζήτημα από μηδενική βάση;

- Μπεζανσενό: Στη συγκεκριμένη στιγμή της αναμέτρησης, όχι. Θα ήταν κάτι αποπροσανατολιστικό και ένα θεσμικό υποκατάστατο για τις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Αν για να νικήσουμε υπάρχει ένα πιο αποτελεσματικό μέσο από ό,τι η ανανεωνόμενη γενική απεργία, πρέπει να μας το πουν, αλλά εγώ δεν το βλέπω. Η ψηφοφορία των πολιτών μπόρεσε, τη στιγμή της ιδιωτικοποίησης του Ταχυδρομείου, να αποτελέσει ένα στήριγμα για τους αγώνες. Όμως, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει τους αγώνες.

- Σερένα: Οι φοιτητές είναι προς το παρόν ελάχιστα κινητοποιημένοι, θα μπορούσαν να παίξουν αποφασιστικό ρόλο;

- Μπεζανσενό: Όχι πανικός Σερένα, έρχονται! Καμιά δεκαριά πανεπιστήμια είναι ήδη κινητοποιημένα, και όντως, η φοιτητική αμφισβήτηση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα αποφασιστικό στοιχείο για την επέκταση του κινήματος.

- Ματιέ: Άρα είναι φυσιολογικό να μπλοκάρονται τα σχολικά κτίρια και να εμποδίζονται όσοι θέλουν να μελετήσουν;

- Μπεζανσενό: Άρα, είναι φυσιολογικό να υποστηρίζω εκείνους που μπλοκάρουν.

- Zbeul: Μήπως η λύση είναι οι δράσεις των Black Blocs αντί για τις παραδοσιακές «διαδηλώσεις μεργκέζ της CGT»;

- Μπεζανσενό: Είμαι μάλλον με τη μεριά του Red Block. Εξάλλου, μου αρέσουν τα μεργκέζ και είμαι υπέρ της ανανεώσιμης γενικής απεργίας.

- CG: Τι γίνεται με την αληθινή αριστερή συμμαχία μεταξύ του ΝΡΑ και του Αριστερού Μετώπου ώστε να μπορεί να επηρεάσει το Σοσιαλιστικό κόμμα στα επόμενα χρόνια;

- Μπεζανσενό: Προτείνουμε τη συσπείρωση όλων των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων πάνω σε ενωτικές και ριζοσπαστικές βάσεις, και σε πλήρη ανεξαρτησία απέναντι στο Σοσιαλιστικό κόμμα. Ο στόχος, για μένα, δεν είναι να επηρεάσουμε τη πολιτική του ΣΚ ή να το στρατολογήσουμε στον αντικαπιταλισμό (καλό κουράγιο!), αλλά μάλλον να αμφισβητήσουμε την ηγεμονία του ΣΚ πάνω στην υπόλοιπη αριστερά. Υπάρχουν δυο μεγάλοι πολιτικοί προσανατολισμοί στα αριστερά: η μια που εγγράφεται στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς, και η άλλη που θέλει να βγει από αυτό. Αυτοί οι δυο προσανατολισμοί δεν είναι συμβατοί μέσα στην ίδια κυβέρνηση, αλλά οι δυνάμεις μας μπορούν να προστεθούν για να αντισταθούν στη δεξιά, όπως συμβαίνει στο ζήτημα των συντάξεων.

- Λωράν Φ.: Κύριε Μπεζανσενό, πότε λογαριάζετε να βγείτε στη σύνταξη;

- Μπεζανσενό: Στα 60 χρόνια και με πλήρη σύνταξη! Αλλά να ξέρεις Λωράν, ότι θα συνεχίσω πάντως να αγωνίζομαι.

- Μαρού: Και μέχρι πού μπορεί να πάει αυτή η κλιμάκωση;

- Μπεζανσενό: Μέχρι τη νίκη. Έχουν συγκεντρωθεί οι προϋποθέσεις για να νικήσει το κίνημα για τις συντάξεις. Αυτό δεν είναι δεδομένο, και υπάρχουν ακόμα μπροστά μας πολλά εμπόδια. Αλλά αντικειμενικά, το στρατόπεδό μας, εκείνο της αμφισβήτησης, εξακολουθεί να διευρύνεται ενώ το απέναντι στρατόπεδο απομονώνεται και γίνεται πιο εύθραυστο. Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός μεταβάλλεται σε κατατρόπωση. Απέναντι σε υπουργούς που ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους, ο δρόμος μπορεί να πετύχει μια αποφασιστική νίκη σε αυτή τη πάλη των τάξεων. Όπως το έλεγε ο Τσε, Hasta la Victoria siempre!.

Βίντεο από το 6ο ΕΚΦ | Instabul 2010

2010-07-05T03:04:00.004+03:00

ΟΚΔΕ-Σπάρτακος & Yeni Yol: Μονομερής μείωση των στρατιωτικών δαπανών!

2010-07-01T17:39:00.001+03:00

Οι διαδοχικές τουρκικές και ελληνικές κυβερνήσεις επιμένουν, ξανά και ξανά, ότι δε φταίνε αυτές, ότι είναι «οι άλλοι» οι επιτιθέμενοι, ότι είναι «οι άλλοι» που έχουν επιθετική εξωτερική πολιτική. Εμείς είμαστε οι καλοί, λέει η κάθε κυβέρνηση, είμαστε φιλειρηνικοί. Στις αλληλοκατηγορίες τους και οι δύο κυβερνήσεις έχουν εξίσου δίκιο! Γιατί τόσο η ελληνική όσο και η τουρκική κυβέρνηση, τόσο η ελληνική όσο και η τουρκική αστική τάξη ανταγωνίζονται και αντιπαλεύουν η μία την άλλη. Ο ανταγωνισμός τους, όμως, δεν αφορά κάποιο ένδοξο παρελθόν ή κάποιους ιερούς προγόνους, ούτε τη θρησκεία ή τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων, δεν αφορά καν αυτά καθευτά τα εδάφη ή τις θάλασσες «που ήταν πάντοτε δικά μας». Η τουρκική και η ελληνική αστική τάξη και οι κυβερνήσεις τους παλεύουν για τα οικονομικά τους συμφέροντα, για το ποιος θα κυριαρχήσει πρώτα και κύρια οικονομικά στις περιφερειακές αγορές.

Αντίθετα με τις αστικές τους τάξεις, οι Έλληνες και οι Τούρκοι εργάτες, οι Ελληνίδες και Τουρκάλες εργάτριες δεν είναι εχθροί. Οι πραγματικές απειλές που έχουν να αντιμετωπίσουν προέρχονται από τις δικές τους αστικές τάξεις, από τις δικές τους αστικές κυβερνήσεις. Τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα, με τρόπο και σε βαθμό που εξαρτάται από την εγχώρια πολιτική και οικονομική κατάσταση, οι δύο εργατικές τάξεις αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες επιθέσεις από τις αστικές τους τάξεις και από τις κυβερνήσεις τους: νεοφιλελεύθερες πολιτικές μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, λιτότητας χωρίς τέλος και μεγάλης ανεργίας∙ ένα μικροσκοπικό κράτος πρόνοιας, αλλά ένα εύρωστο αστυνομικό κράτος∙ αυξανόμενο εθνικισμό, ρατσισμό και θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Οι πραγματικοί εχθροί της εργατικής τάξης στην Ελλάδα και την Τουρκία είναι οι αντίστοιχες αστικές τάξεις και η οικονομική και οικολογική κρίση του καπιταλισμού.

Οι δύο αστικές τάξεις, όμως, στρέφουν τη μια εργατική τάξη ενάντια στην άλλη, ειδικά όταν πρόκειται για τις στρατιωτικές δαπάνες. Σύμφωνα ακόμη και με τις στατιστικές του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι ανάμεσα στις χώρες της συμμαχίας με τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ τους (2009: 3.1% για την Ελλάδα, 1.8% για την Τουρκία). Η κάθε χώρα σπαταλάει πάνω από 10 δις δολάρια το χρόνο για την «άμυνά» της. Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι, επίσης, οι δύο μεγαλύτεροι εισαγωγείς συμβατικών όπλων στην Ευρώπη (Stockholm International Peace Research Institute, 2009). Ένα από τα βασικά και πιο ευκολοχώνευτα επιχειρήματα για αυτήν τη σπατάλη είναι «η επιθετικότητα από την άλλη πλευρά του Αιγαίου». Αυτή η εξωφρενική δαπάνη αποτελεί το μόνιμο εμπόδιο για κάθε πραγματική αύξηση στις κοινωνικές επενδύσεις και τους μισθούς και για την επέκταση του κράτους πρόνοιας. Για άλλη μια φορά στην ιστορία, ειδικά σε αυτούς τους καιρούς της οικονομικής κρίσης, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, μπορούμε να έχουμε ή βούτυρο ή κανόνια.

Και οι δύο κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι θα ήθελαν πάρα πολύ να μειώσουν τις στρατιωτικές δαπάνες, αλλά η «άλλη πλευρά» δε θέλει. Αυτό είναι ένα ξεκάθαρο πρόσχημα για να αρνηθούν οποιεσδήποτε περικοπές στις ένοπλες δυνάμεις. Μέχρι σήμερα, δεν έχουμε δει καμία συμφωνία ή έστω το πρώτο βήμα για μια συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία για τη συντονισμένη μείωση των εξοπλισμών, μια ξεκάθαρη απόδειξη ότι καμία από τις δύο κυβερνήσεις δεν εννοεί αυτό που λέει.

Την ίδια στιγμή, τα «παιχνίδια πολέμου» συνεχίζονται πάνω από το Αιγαίο. Όπως έδειξε η κρίση του 1996 στα Ίμια/Kardak, δεν πρόκειται απλώς για «παιχνίδια», μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε κλιμάκωση και να φέρουν τις δύο χώρες στο χείλος τους πολέμου ανά πάσα στιγμή. Η ανάπτυξη στενότερων σχέσεων μεταξύ των επιχειρήσεων και οι καλογυαλισμένες κυβερνητικές επισκέψεις προσπαθούν να δώσουν την εικόνα μιας απόπειρας για επαναπροσέγγιση. Πέρα από το ότι δεν έχουν επιτύχει να υπερβούν πραγματικά κάποια από τις διαμάχες ανάμεσα στις δύο αστικές τάξεις και τα κράτη τους, δεκαετίες «επαναθέρμανσης» και «ψύχρανσης» των ελληνοτουρκικών διπλωματικών σχέσεων δείχνουν ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε στις κυβερνήσεις για μια μόνιμη ειρήνη, πόσο μάλλον για μια πραγματική επίλυση της διαμάχης για το Αιγαίο, την Κύπρο ή τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων προς όφελος της εργατικής τάξης. Οι αστικές τάξεις είναι σαν τους μετόχους σε μια ιδιωτική επιχείρηση: τη μια μέρα είναι καλοί συνεταίροι, την επόμενη γίνονται θανάσιμοι εχθροί – και αυτό μπορεί να συμβεί ξανά και ξανά. Μόνο οι εργατικές τάξεις στην Τουρκία και την Ελλάδα μπορούν να λύσουν πραγματικά αυτά τα ζητήματα και να τα λύσουν μια για πάντα. Γιατί είναι το διεθνιστικό ταξικό συμφέρον τους να εμποδίσουν οποιαδήποτε επίθεση ή απόπειρα επίθεσης των δύο κρατών κινητοποιούμενες από τα κάτω για να επιλύσουν τις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Με αυτό το σκοπό, πρέπει να ξεκινήσουμε από την πιο άμεση, αντικοινωνική και μόνιμα απειλητική όψη της πολεμοκαπηλίας ανάμεσα στα δύο κράτη: την κούρσα των εξοπλισμών. Εμείς, το ελληνικό και το τουρκικό τμήμα της Τετάρτης Διεθνούς, απαιτούμε την άμεση και αποφασιστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών και την ακύρωση όλων των παραγγελιών για όπλα και στις δύο χώρες. Δε θα αφήσουμε τις κυβερνήσεις μας να κρύψουν την απροθυμία τους πίσω από την απροθυμία της κυβέρνησης από την άλλη πλευρά του Αιγαίου. Δε δεχόμαστε καμιά δικαιολογία, απαιτούμε η μείωση αυτή των στρατιωτικών δαπανών να εφαρμοστεί μονομερώς στις χώρες μας. Αυτός ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί, όμως, μόνο με τη δράση των οργανώσεών μας στις δύο χώρες. Γι’ αυτό καλούμε όλη την εργατική τάξη, τις αριστερές και διεθνιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα και την Τουρκία να κινητοποιηθούν και να οργανώσουν μια κοινή καμπάνια για τη μονομερή μείωση των στρατιωτικών δαπανών και στις δύο χώρες.

Έλληνες και Τούρκοι εργάτες ενωμένοι!

Türk ve Yunan işçileri birleşin!

ΟΚΔΕ-Σπάρτακος (ελληνικό τμήμα της 4ης Διεθνούς)

Yeni Yol ( τουρκικό τμήμα της 4ης Διεθνούς)

Unilateral reduction in military spending!

2010-06-30T12:41:00.004+03:00

Unilateral reduction in military spending!

Time and again, successive Turkish and Greek governments have insisted that it’s not their fault, that it is “the others” who are the aggressors, “the others” who undertake an offensive foreign policy. We are, each government says, the good, peaceful guys. In blaming one another both governments are equally right! Because both the Greek and Turkish governments, both the Greek and Turkish bourgeoisies, compete and fight each other. Their rivalry, though, is not about any glorious past and holy ancestors, not about religion or national minority rights, it is not even about “it-has-always-been-ours” soil or sea as ends in themselves. The Turkish and Greek bourgeoisies and their governments are fighting for their economic interests, for who will prevail first and foremost economically in the regional markets.

Unlike their respective bourgeoisies, the Greek and Turkish workers are not enemies. The real threats they have to face come from their own bourgeoisies, from their national governments. Both in Turkey and Greece, in ways and to an extent depending on the domestic political and economic situation, the working classes face the same problems, the same attacks from their bourgeoisies and governments: neoliberal policies of massive privatizations, never ending austerity, high rates of unemployment; a tiny welfare state and a robust police state; rising nationalism, racism and religious fundamentalism. The real enemies of the working class in Greece and Turkey are their respective bourgeoisies and the economic and ecological crisis of capitalism.

The two bourgeoisies, though, play the two working classes against each other, especially when it comes to military spending. According to NATO own data, Greece and Turkey are amongst the alliance’s top military spenders as percentage of their GDP (2009: 3.1% for Greece, 1.8% for Turkey). Each country wastes more than $10 billion a year for its “defense”. Greece and Turkey are also the top two importers of conventional weapons in Europe (Stockholm International Peace Research Institute, 2009). One of the main and catchy arguments for this waste is the “aggressiveness from the other side of the Aegean”. This exorbitant spending is permanently blocking any real increase in social investments, welfare and wages. Once more in history, especially in these times of economic crisis, it can’t be otherwise, it should be either butter or canons.

Each government claims that it deeply wants to reduce military spending but “the other side” doesn’t want to. This is a mere pretext to deny any cuts for the military. To day, we have never seen any agreement or even a first step to an agreement on coordinated arms reduction between Greece and Turkey, a clear evidence that none of the two governments mean what they say.

At the same time, “war games” over the Aegean continue. As the 1996 Imia/Kardak crisis has shown, these are not just “games”, they can easily escalate and bring the two countries on the lip of war at any time. Increasing business links and polished government visits try to project the image of an attempt at rapprochement. Besides not succeeding in really overcoming any of the rivalries between the two bourgeoisies and their states, decades of “warming” and “cooling” Greek-Turkish diplomatic relations have shown that we cannot rely on governments for a permanent peace, let alone a real resolution of conflicts over the Aegean, Cyprus or the national minority rights in the benefit of the working class. Bourgeoisies are like shareholders in a private company: one day they are good partners, the other day they become lethal enemies – and this can happen time and again. Only the working classes in Turkey and Greece can really solve these issues and do it once and for all. Because it is to their internationalist class interest to prevent any aggression or attempt at aggression between the two states by mobilizing from below to resolve all Greek-Turkish conflicts.

To this end, we have to start from the most immediate, anti-social and permanently threatening aspect of warmongering between the two states: the arms race. We, the Greek and Turkish sections of the Fourth International, demand the immediate and decisive reduction in military spending and the cancellation of all existing arms purchasing orders in both countries. We will not let our governments hide their unwillingness behind the unwillingness of the government on the other side of the Aegean. Accepting no excuses, we demand that this reduction is implemented unilaterally in our respective countries. This aim cannot be achieved, though, only through the actions of our organizations in the two countries. That’s why we call for all the working class people, the left - wing and internationalist political organizations in Turkey and Greece, to mobilize and organize a common campaign for the unilateral reduction in military spending in both countries.

Turkish and Greek Workers Unite!

Έλληνες και Τούρκοι εργάτες ενωμένοι!

Türk ve Yunan işçileri birleşin!

OKDE Spartakos [Greek section of Fourth International]

Yeni Yol [Turkish section of Fourth International]

Εφημερίδα της 4ης Διεθνούς για το 6ο ΕΚΦ

2010-06-30T12:28:00.000+03:00

Esf Fi Paper

Φοιτητικοί αγώνες και διώξεις στο Μαρόκο

2010-06-23T00:28:00.001+03:00

Το πρωτότυπο κείμενο στη σελίδα του International Viewpoint

Το FSE απαιτεί την απελευθέρωση των φυλακισμένων φοιτητών.

Κάτω από τις πιέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας και των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών, το καθεστώς του Μαρόκου ξεκίνησε τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων και επιτίθεται στο δικαίωμα της εκπαίδευσης. Η αναγγελία του «σχεδίου έκτακτης ανάγκης» έγινε στις αρχές της ακαδημαϊκής χρονιάς και λόγω της επιθετικότητας των μέτρων, πυροδότησε το κλίμα. Οι αγωνιστές συνδικαλιστές οργανώθηκαν και είναι στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων ενάντια στο «Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης».

Όπως και σε όλους τους φοιτητικούς αγώνες, το καθεστώς απάντησε με καταστολή και εκβιασμούς για χαμένα εξάμηνα με την ελπίδα να σπάσει τις κινητοποιήσεις.

Στο Πανεπιστήμιο του Agadir, οι φοιτητές απάντησαν σε αυτούς τους ελιγμούς [του καθεστώτος] μποϋκοτάροντας τις εξετάσεις. Σε απάντηση, το καθεστώς έστειλε την αστυνομία στο χώρο του πανεπιστημίου, η οποία σπέρνοντας τον τρόμο χτύπησε τους «απεργούς» και κατέστειλλε τα αγωνιστικά στοιχεία.

Αρκετοί φοιτητές τραυματίστηκαν και η κατάσταση ενός είναι σοβαρή. Δέκα φοιτητές διώκονται και ενδέχεται ο κατάλογος να συνεχιστεί. Πέντε φοιτητές τελούν υπό κράτηση, στις φυλακές του Inezgane.

Το αποτέλεσμα της «δημοκρατικότητας» της Μαροκινής μοναρχίας, στα πλαίσια του καπιταλισμού, είναι η συνεχής άρνηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών και πολιτικών, τα βασανιστήρια, η βίαιη καταπίεση των λαϊκών και εργατικών κινημάτων για δικαιωσύνη και αξιοπρέπεια. Το FSE [Fédération Syndicale Etudiante] ανησυχεί για την τύχη των φυλακισμένων φοιτητών και διαβεβαιώνει τους αγωνιστές για την πλήρη στήριξη της.

Απαιτούμε την απελευθέρωση τους, τον τερματισμό των διώξεων των φοιτητών, την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων των φοιτητών και των λαϊκών στρωμάτων.

18 – Ιούνη 2010 | La Fédération Syndicale Etudiante

international@luttes-etudiantes.com

6ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ - Ιστανμπούλ

2010-06-16T11:13:00.003+03:00

Το 6ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ θα πραγματοποιηθεί στις 1-4 Ιουλίου 2010 στην Ιστανμπούλ - Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Θα περιέχει σεμινάρια, εργαστήρια, συνελεύσεις και άλλες εκδηλώσεις, με αποκορύφωμα μεγάλη διαδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 3 Ιουλίου στην Πλατεία Ταξίμ. Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών διοργανώνει μία ευρωπαϊκή ημέρα δράσης, στις 30 Ιουνίου, την προηγούμενη ημέρα έναρξης των εργασιών, με σεμινάρια και γυναικεία διαδήλωση το απόγευμα.

Όπως αποφασίστηκε στην Προπαρασκευαστική Συνάντηση στο Ντιγιάρμπακιρ, το Σεπτέμβριο του 2009, οι άξονες του Φόρουμ της Ιστανμπούλ - Κωνσταντινούπολης είναι οι εξής:

1. Οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις: αντίσταση και εναλλακτικές προτάσεις

2. Κοινωνικά δικαιώματα για μια κοινωνική Ευρώπη

3. Τι είδους δημοκρατία; Προωθώντας κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες

4. Προάσπιση των δικαιωμάτων καταπιεσμένων λαών και μειονοτήτων

5. Ενάντια στην Ευρώπη-φρούριο

6. Ισότητα και διακρίσεις: Φεμινιστικές εναλλακτικές προτάσεις στην παγκόσμια κρίση

7. Σώστε τον πλανήτη: Χτίζοντας ένα βιώσιμο κόσμο

8. Ειρήνη και πόλεμος, μιλιταρισμός, κατοχή

9. Νεολαία: το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την εργασία και το μέλλον

10. Δημοκρατικοποιώντας τη γνώση, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό: εναλλακτικές προτάσεις

11. ΜΜΕ και σχέσεις εξουσίας: προασπίζοντας την ελευθερία έκφρασης και δημοκρατικοποιώντας την πληροφόρηση

12. Η Ευρώπη και ο κόσμος: συνεργασία και ανάπτυξη με βάση την αλληλεγγύη και όχι την κυριαρχία και τη νεοαποικιοκρατία

13. Το παρόν και το μέλλον του κινήματος για την παγκόσμια δικαιοσύνη.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις αίθουσες, τις τιμές για τη διοργάνωση σεμιναρίων, τα εισιτήρια, τους θεματικούς χώρους καθώς και άλλες πρακτικές πληροφορίες, επισκεφτείτε στην ιστοσελίδα του Φόρουμ:sosyalforum.org

Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ θα συμμετάσχει ενεργά στο Φόρουμ της Ιστανμπούλ - Κωνσταντινούπολης, θα τυπώσει αφίσα και φυλλάδιο που θα διατεθούν σε όλη την Ελλάδα, με σκοπό να γίνουν συσκέψεις σε πολλές πόλεις και να αναδειχθεί η σημαντική συμβολή της συνάντησης της Κωνσταντινούπολης στην οργάνωση δράσεων και εκδηλώσεων σε όλη την Ευρώπη. Συμμετέχουμε στην ομάδα διεύρυνσης, κυρίως σε ό,τι αφορά την περιοχή των Βαλκανίων, και ξεκινάει μία καμπάνια ενημέρωσης και κινητοποίησης. Στο πλαίσιο αυτό το Ελλ. Κοιν. Φόρουμ διοργανώνει μία βαλκανική εκδήλωση ενημέρωσης και συσπείρωσης στις 10 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη και καλεί συνδικάτα, ομοσπονδίες, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, γυναικείες, LGBT και άλλες οργανώσεις από τα Βαλκάνια και την Ελλάδα, να συμμετάσχουν.

Το Συντονιστικό της Αθήνας

Για περισσότερες πληροφορίες:

Τηλ. Επικοινωνίας: (πρωινά) 210 33 78 519/ (απόγευμα) 210 52 88 007

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Κωνσταντίνα Ναθαναηλίδου

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

2010-06-16T11:07:00.001+03:00

Οι μετανάστες δεν είναι οι εχθροί μας,

εχθροί μας είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!

Στις 9, 10 και 11 του Ιούλη, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει ξανά τις πύλες του, την ώρα που κοινωνία και εργαζόμενοι δέχονται την πιο ανελέητη επίθεση των τελευταία 30 χρόνων αντιδρώντας με τις πιο μαζικές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης. Στην καρδιά της Αθήνας, στο Άλσος Γουδή, και μέσα στο πρωτόγνωρης βαρβαρότητας οικονομικό πλαίσιο που εξαναγκαζόμαστε όλοι από δω κι εμπρός να ζήσουμε, για 15^η χρονιά έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες στήνουμε παρέα την πιο μεγάλη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης: μια γιορτή στην οποία κάθε χρόνο συμμετέχουν 15.000-20.000 άτομα. Ένα φεστιβάλ φωτεινό, μελωδικό, αλλά και έντονα κριτικό κι ανήσυχο, πλούσιο τόσο σε εθνοτικές και πολιτισμικές αποχρώσεις όσο και σε πολιτικές εκδηλώσεις. Μια καλοκαιρινή γιορτή ανοιχτή σε μετανάστες και αντιρατσιστές, αλλά και σε όλους εκείνους που ασφυκτιούν κάτω από την οικονομική πολιτική που λεηλατεί τις ζωές των πολλών, προκειμένου να σώσει τους λίγους και εκλεκτούς υποστηρικτές της.

Με κοινή μας γλώσσα:

τις μουσικές του κόσμου σε ροκ, τζαζ και έντεχνους ρυθμούς και με συναυλίες από ethnic μεταναστευτικά συγκροτήματα, ραπ & hiphopγκρουπάκια δεύτερης γενιάς και ρεμπέτικες κομπανίες καθημερινά
τις πολυεθνικές γεύσειςαπό τις αχνιστές κατσαρόλες των μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων
τις θεατρικές παραστάσεις, τις εκθέσεις φωτογραφίας, τις προβολές videoκαι ταινιών

Αλλά και με μια σειρά συζητήσεων για:

την παγκόσμια κρίση,τη δικτατορία του ΔΝΤ, την Ευρώπη-φρούριο
το ρατσισμό και την ακροδεξιά βία
τα εργασιακά δικαιώματα και την ανάγκη κοινής οργάνωσης και αγώνα των ντόπιων και ξένων εργαζομένων
το παλαιστινιακό, τους πολιτικούς κρατούμενους, τα ναρκωτικά, την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων και τη σχέση αθλητισμού-ρατσισμού...

...σας καλούμε να περάσουμε τρεις γεμάτες από κάθε άποψη βραδιές. Να αντιταχθούμε στις ολοένα αυξανόμενες επίσημες και «ανεπίσημες» ξενοφοβικές, ρατσιστικές και ακροδεξιές πρακτικές και να αποδείξουμε εμπράκτως ότι αν το παραμύθι τους έχει δράκο, ο δράκος δεν κρύβεται εκεί που δολίως μας υποδεικνύουν: ξένοι δεν είναι οι διπλανοί μας, είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!

Συντονιστικό Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων

Σύντομα αναλυτικό πρόγραμμα συναυλιών, εκδηλώσεων και συζητήσεων στο www.antiracistfestival.gr,

Τηλ . επικοινωνίας: 210 3813928 (17:00-21:00)

Gaza Flotilla attack: end impunity for Israel’s crimes!

2010-06-16T11:00:00.003+03:00

Ανακοίνωση της 4ης Διεθνούς για τη Γάζα:

The far-right government of Benjamin Netanyahu and Avigdor Lieberman has demonstrated once more its ability to go even further than earlier Israeli governments in trampling international law and basic human decency under foot. Their murderous attack in international waters on the Gaza Freedom Flotilla is a new escalation of the Israeli aggression against the Palestinian people. It must be met with a forceful escalation in the response from the solidarity movement and world public opinion.

Thanks to the Labour Party’s presence in Netanyahu’s extremist government, the whole Zionist political establishment is complicit in this fresh outrage. Labour defence minister Ehud Barak has declared that the government knowingly accepted the consequences of its act. Knowing, that is, that the world’s governments would reflexively respond with mere words: some diplomatic communiqués, some tut-tutting at Israeli ambassadors. As usual. But this time it must be different. This time an outpouring of protest must force governments to move from words to deeds.

Already Barrack Obama and Ban Ki-mon have spoken of investigation. What is there of consequence to investigate? The Israeli government does not deny that it launched an illegal attack in international waters; it proclaims it. The Israeli army itself says that more than ten activists were killed. The Israeli military’s own spokesperson claims no more than four Israeli injuries as extenuation for the slaughter. Al-Jazeera’s correspondent on the lead boat reports that a white flag was raised, and yet the Israelis opened fire as they stormed it, without provocation. All this points to a deliberate resort, as in 2008-09, to “disproportionate force”, certainly not a case of “self-defence”.

The assault on the Freedom Flotilla was in fact a logical extension of the blockade of Gaza that the flotilla was protesting and challenging. Hardly a government on earth besides Israel’s has a word to say in defence of this blockade, a blatant case of an illegal collective punishment of a civilian population. Yet hardly a government on earth lifts a finger to stop it. And the shamelessly cynical Israeli PR operation makes light of the blockade’s effects, recommending a posh Gaza restaurant to journalists.

Surely that press statement’s author remembers that posh restaurants remained in business in the Warsaw Ghetto as Jews were starving to death in the street outside! Not that there is mass starvation today in Gaza; arbitrary and capricious as the Israeli blockade is, it has so far been calibrated to avoid that degree of devastation. It has led only to widespread malnutrition; only to the traumatization of tens of thousands of children; only to mass unemployment that has left 80 per cent of the Strip’s 1.5 million people dependent on relief; only to the helplessness of a population trying to live among the ruins left by the 2008-09 Israeli aggression, which they are denied any means of repairing; only to the deaths of 28 Palestinians waiting for permission to leave for urgently needed medical treatment.

The protests against the attack on the flotilla, coming on top of the blockade, are more than justified. The picket lines and demonstrations outside Israeli embassies and consulates should continue. But the protests must go further, targeting the governments in each of our countries that have made and are making Israeli outrages possible.

In the United States, which under the Obama administration has remained Israel’s main backer, protests must demand and secure an immediate halt to the $3 billion in annual aid that funds the Israeli government’s crimes.

In the countries of the European Union, which only months ago decided on closer ties with Israel, protests must demand and secure immediate invocation of the human rights clause in the Israeli-EU free trade agreement, suspending the commercial privileges that give Israel an economic lifeline.

In the Arab countries that maintain ties with Israel, the peoples’ fury should frighten their governments into halting their complicity – and especially frighten the Egyptian government into ending its indispensable role in the criminal blockade of Gaza.

In the Israeli state, where protests are also taking place, there should be stepped-up resistance to the far-right government.

Everywhere where the solidarity movement is not yet strong enough to compel governments to break in practice with the Israeli state, people should take matters into their own hands with massive boycott, divestment and sanctions (BDS) campaigns.

Finally, this new Israeli crime should lead to a new wave of discussion and reflection about the bankruptcy of the “peace process” supposedly aimed at establishing a Palestinian mini-state in the 1967 territories alongside an intact Zionist Israel. Today the Israeli government is being “punished” for its attack on the flotilla with yet another suspension of the anaemic process of indirect talks with the Palestinian Authority – a process that it obviously views as nothing more than an occasionally useful distraction from its work of establishing facts on the ground. Movements for peace and solidarity should now be spurred to more clarity and resolve about the need for an alternative, heading towards true peace, with full and unconditional Palestinian self-determination, the right of return for the 1948 refugees (who make up four-fifths of the Gaza Strip’s population), the dismantling of the Zionist state, and a political solution in which the Palestinian and Israeli Jewish peoples can live together in full equality of rights.

Bureau of the Fourth International Paris, 1st June 2010

Προκήρυξη για την επίθεση στο "Στόλο της Ελευθερίας"

2010-06-16T10:57:00.001+03:00

8 πλοία για τη Γάζα:

2010-06-08T22:38:00.009+03:00

...η επικαιρότητα του ακτιβισμού και του διεθνισμού

"Κάθε πραγματικός άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται

στο δικό του μάγουλο το χτύπημα που δόθηκε

στον οποιονδήποτε άνθρωπο."

- Χοσέ Μαρτί

___________________________________________________________________

Μπορούν 8 πλοία και λιγότεροι από 700 ακτιβιστές να αλλάξουν ριζικά το πολιτικό κλίμα στο Παλαιστινιακό και να αναταράξουν τους διεθνείς πολιτικούς συσχετισμούς; Μπορούν να φέρουν στην επικαιρότητα και να προωθήσουν αποφασιστικά τον εν πολλοίς ξεχασμένο αγώνα των Παλαιστινίων και τον ακόμα πιο ξεχασμένο αποκλεισμό της Γάζας, της «μεγαλύτερης φυλακής» στον κόσμο; Μπορούν να εξαναγκάσουν σε μια υποχρεωτική, άβολη σιωπή μερικούς από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές τους Ισραήλ και να απομονώσουν διεθνώς την ισραηλινή κυβέρνηση; Μπορούν, τέλος, αυτοί οι ούτε 700, να ξεγυμνώσουν πέρα από κάθε αμφιβολία την υποκριτική στάση για το αραβικό και εγχώριο κοινό τους όχι μόνο της ελληνικής και της ελληνοκυπριακής κυβέρνησης, αλλά και όλων των ευρωπαϊκών και αραβικών κυβερνήσεων;

Ο Στόλος της Ελευθερίας απέδειξε, με βαρύ φόρο αίματος, ότι μπορούν. Σήμερα έχει τεθεί με τον πιο πιεστικό τρόπο όχι απλώς η ανάγκη περισσότερης ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά και η ίδια η ανάγκη άρσης του αποκλεισμού της Γάζας. Και δεν τίθεται πια μόνο από όσους και όσες είναι ενεργητικά αλληλέγγυοι στην υπόθεση της Παλαιστίνης, από τις αριστερές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο, από τους Άραβες ή από τους Ισραηλινούς που εναντιώνονται την κατοχή, αλλά τίθεται ακόμα και από τις κυβερνήσεις, συχνά ένθερμες υποστηρίκτριες του Ισραήλ, ακόμα και από φωνές μέσα στην ισραηλινή κυβέρνηση που αντιλαμβάνονται ότι απλά πια δεν αντέχουν πολιτικά, δεν τους παίρνει να συνεχίζουν το στραγγαλισμό των 1,5 εκατομμυρίων κατοίκων της Γάζας. Και στο βάθος αρχίζει να αμφισβητείται ακόμα και το προπαγανδιστικό πυροτέχνημα ότι η Χαμάς δεν είναι μια –τόσο σπάνιο για τη Μέση Ανατολή- δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, αλλά μια τρομοκρατική οργάνωση, ότι όσο υπάρχει Χαμάς δεν μπορεί να υπάρξει λύση στο Παλαιστινιακό. Τώρα πια όλοι ξέρουμε ποιος είναι το πολεμόχαρο γεράκι, ποιος είναι ο κατακτητής, ποιος ο τρομοκράτης, ποιος ο πειρατής.

Πώς όμως έγινε αυτό δυνατό; Υπήρξε θεια πρόνοια; Ήταν η ώρα η κακιά, μια άτυχη στιγμή για το Ισραήλ, που του στοιχίζει; Είναι ζήτημα γεωπολιτικών αλλαγών, στη Δύση και στην Τουρκία, που απλά ωρίμασαν; Η απάντηση βρίσκεται μάλλον σε δύο λέξεις που η Αριστερά στην Ελλάδα αγαπάει να μισεί και να συκοφαντεί: ακτιβισμός και διεθνισμός!

Όσοι και όσες συμμετείχαν στο Στόλο της Ελευθερίας, από πάνω από 40 χώρες, είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι πορείες για την Παλαιστίνη στις πόλεις τους, ακόμα και με προορισμό την τοπική ισραηλινή πρεσβεία, είναι απόλυτα αναγκαίες, αλλά, απλά, δεν είναι αρκετές, έπρεπε να γίνει το κάτι παραπάνω. Και είναι σαφές ότι προετοίμασαν με συστηματικότητα και αποτελεσματικότητα αυτό το κάτι παραπάνω. Μια πλατιά, πλουραλιστική και διεθνής συμμαχία συγκροτήθηκε για αυτόν το σκοπό. Έγινε όλη η αναγκαία οικονομική και πολιτική προετοιμασία. Το σπάσιμο του αποκλεισμού απαίτησε σημαντική επιμονή: η καμπάνια είχε ξεκινήσει ήδη από το 2008, αλλά το θετικότερο πολιτικό αποτέλεσμα ήρθε μόλις σε αυτήν, την ένατη απόπειρα, το 2010. Ο ακτιβισμός του Στόλου της Ελευθερίας δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια πολιτική τρέλα που έτυχε να πετύχει. Το σημερινό Ισραήλ , της ήττας στο Λίβανο το 2006 και της μη νίκης στη Γάζα το 2008-2009, πολύ λίγο θυμίζει το Ισραήλ που τον Ιούνιο του 1967 νικούσε σε έξι μέρες τρεις αραβικούς στρατούς ή το Ισραήλ που τον Ιούλιο του 1976 εξόντωνε με κομάντος τους αεροπειρατές ακόμα και στο Έντεμπε της Ουγκάντας. Και στο πολιτικό επίπεδο όμως οι πιο καλοί σύμμαχοι του Ισραήλ αντιλαμβάνονταν, ειδικά μετά τους πολέμους στο Λίβανο και στη Γάζα, ήδη πριν από το Στόλο της Ελευθερίας, τα πολιτικά του αδιέξοδα και έβλεπαν, λιγότερο ή περισσότερο, την ανάγκη κάποιας αλλαγής πολιτικής. Ακόμα και η καλή φίλη του Ισραήλ Τουρκία είχε αρχίσει να υπολογίζει αλλιώς τα γεωπολιτικά της συμφέροντα.

Αυτή η συστηματική προετοιμασία και αυτή η σωστή εκτίμηση της πολιτικής κατάστασης δε θα ήταν όμως τίποτα χωρίς τη διάθεση 700 ακτιβιστών να υποστούν τις ταλαιπωρίες και τους κινδύνους ενός τέτοιου ταξιδιού - κινδύνους που μάλλον δεν είχαν υπολογίσει ότι θα έφταναν μέχρι και τη χρήση πραγματικών πυρών από την «Αμυντική Δύναμη του Ισραήλ», τον ισραηλινό στρατό. Κίνδυνοι όμως, και έχει σημασία αυτό, που δεν αναλήφτηκαν παράτολμα και με αδιαφορία για τις συνέπειες, αλλά με επίγνωση ότι όσο είναι αναγκαία η άμυνα απέναντι στην πειρατεία , αλλά τόσο αδύνατη, αυτοκτονική και πολιτικά ατελέσφορη θα ήταν η ένοπλη αντιπαράθεση με έναν τακτικό στρατό.

Η συμμετοχή ακτιβιστών από πάνω από 40 χώρες ήταν μια εντυπωσιακή και αποτελεσματική επίδειξη διεθνούς αλληλεγγύης. Το πρόβλημα της Γάζας και η αιματηρή πειρατεία στο Στόλο της Ελευθερίας έγινε αναγκαστικά υπόθεση όλων αυτών των κοινωνιών, αλλά και των κυβερνήσεων, που είχαν πάνω στα πλοία συμπολίτες τους, «δικούς τους ανθρώπους». Ο έμπρακτος διεθνισμός του Στόλου της Ελευθερίας στηρίχτηκε τη μέρα της επίθεσης και τις επόμενες μέρες από διαδηλώσεις σε εκατοντάδες πόλεις σε όλο τον κόσμο, πολύ πέρα από τα όρια του αραβικού και ισλαμικού κόσμου, αλλά και μέσα στο ίδιο το Ισραήλ. Είχε και ένα ακόμα καθόλου δευτερεύον αποτέλεσμα: όχι μόνο κατέφερε ένα αποφασιστικό πλήγμα στη δυτική προπαγάνδα ότι στη Μέση Ανατολή έχουμε μια αντιπαράθεση χριστιανών και μουσουλμάνων, των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατικών αξιών και του φονταμενταλισμού, αλλά κατάφερε πλήγμα στον ίδιο τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, που πατώντας στην ήττα της Αριστεράς και του αραβικού εθνικισμού, θέλει να απαντήσει στον MacWorld με Τζιχάντ χωρίς να κάνει τη διάκριση σε κυβερνήσεις και κοινωνίες, σε Δυτικά αφεντικά και Δυτικούς δούλους.

Ο Στόλος της Ελευθερίας, πέρα από την έμπρακτη βοήθειά του στη Γάζα, υπογραμμίζει λοιπόν την επικαιρότητα του ακτιβισμού και του διεθνισμού. Επικαιρότητα που συνίσταται όχι μόνο στην αναγκαιότητά τους, αλλά και στη δραματική τους αποτελεσματικότητα. Μας δίνει την ευκαιρία να σκεφτούμε πέρα από τα συνήθη επιχειρήματα που βρίσκουν μπροστά τους οι όποιες ακτιβίστικες και διεθνιστικές διαθέσεις. Η καθολική αποδοχή της δράσης των 8 πλοίων για τη Γάζα και των 700 ακτιβιστών ακόμα και από αυτούς που, σε άλλες περιπτώσεις και υπό άλλες συνθήκες, θα αντιμετώπιζαν με μάλλον ξινισμένα μούτρα ακόμα και τη λέξη «ακτιβιστής» δείχνει την πολιτική γύμνια, τα εύκολα προσχήματα και την άφθονη συκοφαντία με την οποία αντιμετωπίζεται οτιδήποτε ακτιβίστικο ή διεθνιστικό. Γιατί, τελικά, ο ακτιβισμός αποδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά «εκτόνωση του κινήματος και των αγωνιστικών διαθέσεων» είναι. Μάλλον αποτελεί μια προσπάθεια, άλλοτε επιτυχήμενη και καλοσχεδιασμένη άλλοτε όχι, όπως όλες οι πολιτικές προσπάθειες, μια προσπάθεια να αντιστραφεί η υποβάθμιση της ταξικής πάλης σε ρουτινιάρικη, τελετουργική δράση από καθήκον, τελετουργική δράση που όσο θεωρεί δεδομένο τον αγώνα άλλο τόσο θεωρεί δεδομένη και την ήττα του και που βασίζεται στη λογική «εμείς κάνουμε τη δουλειά μας και εκείνοι τη δική τους», εμείς δηλαδή συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για να αγωνιζόμαστε και οι αφέντες αυτού του κόσμου συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους και να είναι αφέντες μας. Γιατί και ο διεθνισμός, από την άλλη, αντί να συνιστά υπεκφυγή της πάλης ενάντια στα δικά μας αφεντικά, που συχνά μάλιστα είναι άμεσα συνένοχα και για πολλά εγκλήματα αλλού, όπως και στην Παλαιστίνη, μάλλον είναι η ώριμη πολιτική συνείδηση του ότι ο κοινωνικός πόλεμος διεξάγεται σε παγκόσμιο επίπεδο και οι νίκες και οι ήττες μας έχουν εξίσου παγκόσμιες επιπτώσεις. Γιατί, τελικά, η άρνηση της παγκοσμιότητας του κοινωνικού πολέμου αντί να μας βοηθάει, υποτίθεται, να επικεντρωθούμε στην ταξική πάλη που διεξάγεται στο άμεσο πολιτικό μας περιβάλλον μοιάζει όλο και περισσότερο με την αυταπάτη του μέσου μικροαστού νοικοκυραίου, που πιστεύει πως, άμα αυτός κοιτάζει τη δουλίτσα του, το σπιτάκι του και την οικογένειά του, όλα θα πάνε καλά.

Ακτιβισμός και διεθνισμός. Δύο εφιάλτες στοιχειώνουν και πάλι τον ύπνο της Αριστεράς, ένας Στόλος της Ελευθερίας και δύο ιδέες κάνουν την ψυχή της να τρέμει μη τυχόν χρειαστεί κι αυτή μια μέρα να «χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι» που έχει δημιουργήσει στους δούλους και τους αφέντες αυτού του κόσμου.

M. Καλαμαράς

8/06/10

Τι είναι σιωνισμός;

2010-06-05T13:45:00.000+03:00

Τι είναι σιωνισμός; [μια μαρξιστική προσέγγιση].

Έκδοση της ΟΚΔΕ - Σπάρτακος, των συντρόφων:

M. Warshawski και G. Taut.

__________________________________

Η ηλεκτρονική έκδοση διαθέσιμη στο:

http://okde.org/keimena/zionism.pdf

Πορεία αλληλεγγύης στο στόλο της ελευθερίας για τη Γάζα

2010-05-31T11:45:00.000+03:00

Σήμερα Δευτέρα 31/5 - ώρα 19:00 από το Εργατικό Κέντρο [Αβέρωφ και Γιοσέφ Ελιγιά], πορεία αλληλεγγύης στο στόλο της ελευθερίας για τη Γάζα.

_________________________________

Περισσότερες πληροφορίες:

http://www.shiptogaza.gr/
http://digitalship.shiptogaza.gr/
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=167818
http://www.thepressproject.gr/
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231046878

Δελτίου Τύπου

2010-05-31T11:39:00.001+03:00

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών.

Το αποτέλεσμα της πειρατικής αυτής επίθεσης, που έγινε σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ και της Γάζας, ήταν απροσδιόριστος αριθμός νεκρών (10 έχει παραδεχτεί μέχρι στιγμής ο ισραηλινός στρατός) και περισσότεροι από 30 τραυματίες, κυρίως στο τουρκικό σκάφος Mavi- Marmara.

Καταγγέλλουμε το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ για μια ακόμη πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα.

Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά συνεχίζει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, την ίδια στιγμή που αυτό καταλαμβάνει ελληνικό έδαφος και κακοποιεί έλληνες πολίτες. Ελληνες επιβαίνοντες, μέλη της ελληνικής αποστολής και εκπρόσωποι της πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για την Γάζα» καλούσαν στο Υπουργείο Εξωτερικών και έβρισκαν τα τηλέφωνα κλειστά.

Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:

να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας

να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ

να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.

Για περισσότερες πληροφορίες:

6976127545

6947937777

6o Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ

2010-05-21T15:09:00.001+03:00

http://www.sosyalforum.org

Statement on European Crisis from Anticapitalist Organisations

2010-05-02T21:20:00.002+03:00

Κοινό κείμενο ευρωπαϊκών αντικαπιταλιστικών οργανώσεων

για την κρίση στην Ελλάδα. Υπογράφουν:

Greece : Aristeri Anasynthesi, Aristeri Antikapitalistiki Syspirosi, Organosi Kommuniston Diethniston Elladas-Spartakos, Sosialistiko Ergatiko Komma, Synaspismos Rizospastikis Aristeras ;

Portugal : Bloco de Esquerda ;

Austria : Linkswende ;

Belgium : Ligue Communiste Révolutionnaire - Socialistische arbeiderspartij ;

Britain : Socialist Resistance, Socialist Workers Party ;

Croatia : Radnička borba ;

Cyprus : Ergatiki Dimokratia ;

France : Nouveau Parti Anticapitaliste ;

Germany : internationale sozialistische linke, marx21, Revolutionär Sozialistischen Bund ;

Italy : Sinistra Critica ;

Ireland : People Before Profit Alliance, Socialist Workers Party ;

Netherlands : Internationale Socialisten, Socialistische Arbeiderspartij ;

Poland : Polska Partia Pracy, Pracownicza Demokracja ;

Russia : Vpered ;

Serbia : marks21 ;

Spanish State : En lucha/En lluita, Izquierda Anticapitalista, Partido Obrero Revolucionario ;

Switzerland : Gauche anticapitaliste, Mouvement pour le socialisme /Bewegung für Sozialismus, solidaritéS ;

Turkey : Devrimci Sosyalist İşçi Partisi, Özgürlük ve Dayanışma Partisi.

______________________

1. The global economic crisis continues. Massive amounts of money have been injected into the financial system – $14 trillion in bailouts in the United States, Britain, and the eurozone, $1.4 trillion new bank loans in China last year – in an effort to restabilize the world economy. But it remains an open question whether or not these efforts will be enough to produce a sustainable recovery. Growth remains very sluggish in the advanced economies, while unemployment continues to rise. There are fears that a new financial bubble centred this time on China is developing. The protracted character of the crisis – which is the most severe since the Great Depression – reflects its roots in the very nature of capitalism as a system.

2. After a harsh wave of job cuts, in Europe the focus on the crisis is now on the public sector and social welfare system. The very financial markets that have been rescued thanks to the bailouts are now up in arms about the increase in government borrowing this has involved. They are demanding massive cuts in public expenditure. This amounts to a class attempt to shift the costs of the crisis from those who precipitated it – above all, the banks – to working people – not just those employed in the public sector but also all those who consume public services. The demands for austerity and public sector ‘reform’ are the clearest sign that neoliberalism, intellectually discredited by the crisis, nevertheless continues to dominate policy-making.

3. Greece is currently in the eye of the storm. It is one of several European economies that are particularly vulnerable, partly because of a buildup of debt during the boom, partly because they find it hard to compete with Germany, the giant of the eurozone. Under pressure from the financial markets, the European Commission, and the German government, the government of George Papandreou has torn up its election promises and announced cuts amounting to four per cent of national income.

4. Fortunately Greece has a magnificent history of social resistance running back to the 1970s. Following on from the youth revolt of December 2008, the Greek workers’ movement has responded to the government’s cuts packages with a wave of strikes and demonstrations.

We also welcome the example of the Iceland referendum in which people rejected debt refunding imposed by the banks.

5. Greek workers need the solidarity of socialists, trade unionists, and anti-capitalists everywhere. Greece is simply the first European country to have been targeted by the financial markets, but they have plenty of others in their sights, first of all, Spain and Portugal.

6. We need a programme of measures that can lift the economy out of crisis on the basis of giving priority to people’s needs rather than profits and imposing democratic control over the market We need to stand for an anti capitalist answer: our life, our health, our jobs before profits.

• All cuts in domestic public expenditure to be halted or reversed: stop pensions ‘reform’; health and education are not for sale;

• A guaranteed right to work and a programme of public investment in green jobs – public transport, renewable energy industries, and adapting private and public buildings to reduce carbon dioxide emissions;

• For a public banking service and financial system under public control!

• No scapegoating of immigrants and refugees: legalize them!

• No to military expenditure: Withdrawal of Western troops from Iraq and Afghanistan, drastic cuts in military spending, and the dissolution of NATO

7. We resolve to organize European solidarity activities again cuts and capitalist attacks. A victory for Greek workers will strengthen resistance to the cuts elsewhere.

Αντικαπιταλιστική Ανατροπή - η μόνη λύση

2010-05-02T21:11:00.000+03:00

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τα νέα μέτρα

_________________________

Με την προσφυγή στον «μηχανισμό στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ» η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, σε ανοιχτή σύμπραξη με τους τραπεζίτες, την Ευρωπαϊκή Ένωση και με τους εγκληματίες του ΔΝΤ, προχωράει σε μια ιστορική επίθεση με στόχο την συντριβή των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων στο όνομα του χρέους και των ελλειμμάτων.

Το τι σημαίνει η προσφυγή στον «μηχανισμό» το ξέρουμε πολύ καλά. Δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο τομέα και απελευθέρωσή τους στον ιδιωτικό, μειώσεις μισθών παντού, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μαζικές ιδιωτικοποιήσεις κλπ Ότι δεν κατάφερε η αστική τάξη να πετύχει τα τελευταία 20 χρόνια λόγω των λαϊκών αντιστάσεων επιχειρεί η κυβέρνηση να το πετύχει ενωμένη με την δύναμη αυτών των παγκόσμιων καπιταλιστικών μηχανισμών μέσα στα επόμενα 2 χρόνια! Για αυτό, άλλωστε, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ και η μαύρη συντεχνία των τραπεζιτών, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ, η Μπακογιάννη και όλοι οι εκπρόσωποι του κατεστημένου, στηρίζουν επί της ουσίας την κυβέρνηση και την «προσφυγή».

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ - ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ - ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ!

Έχουμε την δύναμη να ανατρέψουμε αυτόν τον …Μεσαίωνα.! Με την κλιμάκωση του οικονομικού και πολιτικού αγώνα των ίδιων των εργαζόμενων απέναντι στη νέα «Ιερά Συμμαχία» του κεφαλαίου, του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Να κλιμακώσουμε με απεργίες και αγώνες διαρκείας, καταλήψεις χώρων δουλειάς και σχολών, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια. Να ανατρέψουμε την επίθεση, να κάνουμε αδύνατη την εφαρμογή της, να μπει σε κρίση ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Να συντριβούν όχι οι εργαζόμενοι αλλά οι δυνάμεις του κεφαλαίου. Όχι τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις μας αλλά το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ. Η επιτυχία της απεργίας στις 22 Απρίλη, όλο το μέχρι τώρα απεργιακό κύμα, μπορεί να γίνει αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα για το εργατικό κίνημα σε όλους τους χώρους.

ΔΝΤ- ΕΕ-ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ: ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

Πολλοί, ακόμα και μέσα στην αριστερά, μας έλεγαν ότι η λύση για την «ελληνική τραγωδία» πρέπει να είναι «ευρωπαϊκή», ότι το ΔΝΤ είναι «κακό» αλλά η ΕΕ «καλή» και άλλα τέτοια... Παραμύθια! Στην πραγματικότητα, το μόνο τους ενδιαφέρον είναι να εξασφαλίσουν ότι θα συνεχίζουν να πληρώνονται οι τραπεζίτες και οι τόκοι τους, αυτοί που ευθύνονται για τις «μαύρες τρύπες», που στηρίχτηκαν από τις κυβερνήσεις με τεράστια «πακέτα διάσωσης» και τώρα κερδοσκοπούν ασύστολα με την αύξηση του δημοσίου χρέους και το ομόλογα. Αυτές είναι οι λεγόμενες «αγορές» όχι κάποιοι «απρόσωποι» και «άγνωστοι» μηχανισμοί. Το ΔΝΤ από όπου πέρασε Αργεντινή, Λετονία, Ουγγαρία, Ρουμανία κλπ, άφησε πίσω του κοινωνικά ερείπια. Η ΕΕ αντί για «ασπίδα κατά των κερδοσκόπων» αποδεικνύεται μηχανισμός επιβολής των συμφερόντων του κεφαλαίου, πεδίο συνεργασιών αλλά και ανταγωνισμών των κυρίαρχων τάξεων για να σώσουν το τομάρι τους σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. ΔΝΤ και ΕΕ είναι και οι δυό στυγνοί μηχανισμοί που στόχος τους είναι να συντρίψουν κάθε έννοια κοινωνικού δικαιώματος και να εκτινάξουν την εκμετάλλευση και τα κέρδη.

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΥ!

Όλα τα «τρομερά προβλήματα» που προβάλλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να μας στείλει στον ...Μεσαίωνα, είναι για αυτούς αρκετά για να επιβάλλουν την πρωτοφανή μείωση των μισθών στους εργαζόμενους. Αλλά όχι για να αποτραπεί η νέα μείωση στην φορολογία του κεφαλαίου από 25% σε 20%.! Για να στέλνουν τους εργαζόμενους στην δουλειά μέχρι τα 70 με συντάξεις πείνας αλλά όχι για να επιβληθεί φρένο στους πακτωλούς χρημάτων στις τράπεζες, οι οποίες θα εισπράξουν και τα υπόλοιπα 17 δις από το πακέτο των 28 δις που δεν είχαν ακόμα εισπράξει! Για να πουλήσουν τον ΟΣΕ, την ΔΕΗ, ακόμα και το νερό που πίνουμε, την ΕΥΔΑΠ, αλλά όχι για να μπει χέρι στην εκκλησιαστική περιουσία. Για να στείλουν στον καιάδα το ΕΣΥ χωρίς γιατρούς και εξοπλισμό αλλά όχι για να περικοπεί το εξοπλιστικό πρόγραμμα των 25 δις, που κάνει την Ελλάδα τον πέμπτο μεγαλύτερο εισαγωγέα όπλων στον κόσμο!Ας αφήσουν λοιπόν κατά μέρος το παραμύθι των «δημοσιονομικών προβλημάτων» και του «μονόδρομου». Πρόκειται για καθαρή επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, για μια σκληρή ταξική πολιτική που φορτώνει την κρίση του καπιταλισμού, τις τραπεζικές και κερδοσκοπικές φούσκες στους εργαζόμενους.

Η ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ «ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Ενάντια στις ντιρεκτίβες των καπιταλιστών, εμείς παλεύουμε για να επιβάλουμε το δικό μας «πακέτο» μέτρων, ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης που διεκδικεί:

Παύση πληρωμών – κατάργηση του τοκογλυφικού χρέους – κάτω τα χέρια από μισθούς, συντάξεις συλλογικές συμβάσεις, δώρα, επιδόματα.

Έξω τώρα το ΔΝΤ! Ανυπακοή στις επιταγές της ΕΕ, εδώ και τώρα ρήξη με την ΟΝΕ, πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Να φορολογηθεί το κεφάλαιο και όχι οι εργαζόμενοι.

Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων που κλείνουν και των μεγάλων επιχειρήσεων, που πρέπει να είναι δημόσιες, με εργατικό, λαϊκό έλεγχο. Καμιά νέα ιδιωτικοποίηση.

Δημόσιο ενιαίο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα. Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης. Να φορολογηθούν οι πλούσιοι. Όχι στο τερατούργημα του Λοβέρδου και τη λογική της ανταποδοτικότητας.

Όχι στο αντιδραστικό σχέδιο «Καλλικράτης», που δημιουργεί τον ανταποδοτικό, επιχειρηματικό, ακόμα πιο μακριά από κάθε έλεγχο, Δήμο και προετοιμάζει για δεκάδες χιλιάδες απολύσεις!

Να κοπούν οι εξοπλισμοί και όχι οι μισθοί και οι συντάξεις.

Να απαγορευτούν οι απολύσεις, επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους ίσο με τον βασικό μισθό.

Αυξήσεις στους μισθούς, 1400 ευρώ κατώτατος μισθός, προσλήψεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και των προσφύγων.

ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΡΑ!

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν βρήκε λόγια ούτε καν για να καταδικάσει την υπαγωγή της χώρας μας στο ΔΝΤ. Δεν έχει πάτο η υποταγή της στην αστική πολιτική και την κυβέρνηση... Περισσότερο από ποτέ πρέπει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουν τους αγώνες και τα σωματεία στα χέρια τους, με οργάνωση στην βάση, με μαζικές συνελεύσεις, με απεργιακές φρουρές και επιτροπές αγώνα, με οργάνωση απεργιακών ταμείων, με οριζόντιο συντονισμό των σωματείων ανεξάρτητο από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Κάθε προσπάθεια εφαρμογής των μέτρων, κάθε απόλυση, κάθε μείωση μισθού ή δικαιωμάτων, είναι «αιτία πολέμου». Μόνο έτσι μπορεί να ανατραπεί αυτή η λαίλαπα!

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Στις σημερινές συνθήκες και με σκοπό την νικηφόρα έκβαση των αγώνων και την αγωνιστική ανάταση του εργατικού λαϊκού κινήματος, είναι αναγκαία μια πλατιά αγωνιστική συσπείρωση και η κοινή δράση της Αριστεράς μέσα στο μαζικό κίνημα, με στόχο την ανατροπή της λαίλαπας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και των αγώνων κόντρα με τους συμβιβασμούς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Την πάλη ενάντια στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και των συμμάχων του, ΝΔ και ΛΑΟΣ., Την ανυπακοή και απειθαρχία στην ΟΝΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και του ρατσισμού. Σε αυτήν την κοινή δράση θα κριθούμε όλοι.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ - ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ,

Μπαίνουμε σε μια νέα ιστορική περίοδο. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι θέλουν να μας οδηγήσουν στην βαρβαρότητα. Για να σώσουν ένα σύστημα που κακοφορμίζει από όλους τους πόρους του επιδιώκουν να καταργήσουν δικαιώματα κατακτημένα με αίμα. Ο καπιταλισμός για μια μονάδα κέρδους, συντρίβει την εργασία, καταργεί την δημοκρατία, καταστρέφει το περιβάλλον, σπέρνει πολέμους. Θέλουμε και μπορούμε να ανατρέψουμε αυτήν την βαρβαρότητα, να κλονίσουμε το καθεστώς και την κυριαρχία του, να ανοίξουμε το δρόμο για την επαναστατική ανατροπή του. Παλεύουμε να αναπτυχθεί ένα μεγάλο, ισχυρό αντικαπιταλιστικό και επαναστατικό ρεύμα με στόχο μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα έχουν την εξουσία. Στο δίλημμα «ή αυτοί ή εμείς», απαντάμε ξεκάθαρα: ο κόσμος την δουλειάς δεν θα είναι ο ηττημένος!

Πρωτομαγιά αγώνων...

2010-04-30T17:19:00.002+03:00

...ενάντια στον καπιταλισμό, την κυβέρνηση, την Ε.Ε. και το ΔΝT.

_________________________________

Όλοι και όλες στην Εργατική Πρωτομαγιά,

στο Εργατικό Κέντρο στις 10:30 πμ.

[Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ]

Η 1η Μάη είναι μέρα απεργίας, είναι μέρα αποφασιστικής καταδίκης της πολιτικής της κυβέρνησης που τόλμησε να απασφαλίσει την βόμβα του μηχανισμού του ΔΝΤ και της ΕΕ σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζόμενων και της νεολαίας για να ρίξουν στις πλάτες μας τα βάρη της κρίσης του συστήματος τους.

Ο μηχανισμός στον οποίο προσέφυγε η κυβέρνηση διασώζει τα κέρδη των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών με άγριες περικοπές στους μισθούς, στις συντάξεις, τις κοινωνικές δαπάνες για την Παιδεία, την Υγεία, την Πρόνοια την ώρα που οι δαπάνες για εξοπλισμούς αυξάνονται όπως και οι φοροαπαλλαγές στους επιχειρηματίες. Οι απαιτήσεις των βιομηχάνων για απολύσεις χωρίς όριο, για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, για δουλειά-λάστιχο πρωί-βράδυ παρουσιάζονται από την κυβέρνηση ως «εθνική απαίτηση για να ικανοποιηθούν οι αγορές» και να δανείσουν το Δημόσιο με χαμηλά επιτόκια δισεκατομμύρια που θα γίνουν θηλιά στο λαιμό των εργαζόμενων. Αυτό που μεθοδεύεται είναι μια ιστορικών διαστάσεων επίθεση σε όλες τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ώρα να πούμε το μεγάλο ΟΧΙ στη ληστεία και την πειρατεία του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος που μέσα στη κρίση δεν βλέπει άλλη διέξοδο παρά να μας γυρίσει στις συνθήκες που ίσχυαν πριν από την εξέγερση των εργατών στο Σικάγο το 1886.

Η ανοιχτή χρεοκοπία της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ που τα δίνει όλα στους τραπεζίτες και τους καπιταλιστές, εγχώριους και διεθνείς του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας βάζει επιτακτικά την ανάγκη για άμεση κλιμάκωση των αγώνων για να μπλοκάρουμε τα μέτρα του προγράμματος σταθεροποίησης, με απεργίες και αγώνες διάρκειας, με καταλήψεις και διαδηλώσεις.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ υποτάσσεται στη λογική ότι χρειάζεται συναίνεση και σύνεση στις διεκδικήσεις για να βγούμε τάχα από τη κρίση. Η οργή της βάσης τους έχει αναγκάσει να καλούν Πανεργατικές απεργίες που δείχνουν ότι ο κόσμος απαιτεί αποφασιστική ρήξη με ταξική απάντηση και όχι υποταγμένο συνδικαλισμό πιστό στα κελεύσματα των αγορών. Η πρωτομαγιάτικη συναυλία αντί για απεργιακή πορεία είναι ένα λάθος μήνυμα.

Το σύστημα τους βουλιάζει στη κρίση, γι αυτό είναι ώρα οι εργαζόμενη πλειοψηφία να πάρει την κοινωνία στα χέρια της πριν αφήσουν πίσω τους την απόλυτη βαρβαρότητα! Βάζουν την ανάγκη για μια αντικαπιταλιστική εναλλακτική λύση απέναντι στην αδιέξοδη πολιτική της κυβέρνησης που στηρίζεται στο μαύρο μέτωπο με ΝΔ και ΛΑΟΣ. Ένα μέτωπο που βάζει στο στόχαστρο τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων μας και επιδιώκει την συνέχιση της πολιτικής του ρατσισμού που στοχοποιεί τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, την συνέχιση της συμμετοχής στις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες από το Αφγανιστάν και την Μ.Ανατολή μέχρι την Σομαλία, τα Βαλκάνια και τον Καύκασο.

Στην Εργατική Πρωτομαγιά στέλνουμε το μήνυμα της αντικαπιταλιστικής ρήξης για την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας και του μηχανισμού ΕΕ-ΔΝΤ. Η απάντηση θα δοθεί από ένα ισχυρό κίνημα που θα επιβάλει:

Ανυπακοή σε ΕΕ και ΔΝΤ. Απέναντι στην ΕΕ του κεφαλαίου τη ρήξη και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση.

Παύση πληρωμών, κατάργηση του χρέους . Εθνικοποίηση και εργατικό έλεγχο στις Τράπεζες.

Να φορολογηθεί το κεφάλαιο, να κοπούν τώρα οι εξοπλισμοί.

Απαγόρευση των απολύσεων, μονιμοποίηση των συμβασιούχων, επίδομα ανεργίας, μείωση ωρών εργασίας-δουλειά για όλους.

Αυξήσεις στους μισθούς, κατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

Νομιμοποίηση των μεταναστών, άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες.

Δημόσια Κοινωνική ασφάλιση, παιδεία, υγεία για όλους.

Στέλνουμε ταυτόχρονα μήνυμα αλληλεγγύης και κάλεσμα για κοινό αγώνα στους εργαζομένους όλης της Ευρώπης, όλου του κόσμου:

"Εργάτες όλου του κόσμου, να ενωθούμε, να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, να τελειώνουμε με το σύστημα που γεννάει την φτώχεια, το πόλεμο, το ρατσισμό, την καταστροφή του περιβάλλοντος! Να παλέψουμε ενωμένοι ενάντια στον ιμπεριαλισμό τον εθνικισμό και τον πόλεμο. Να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού με τον εργατικό διεθνισμό."

Οι σκυλοκαυγάδες της Μέρκελ και του Σαρκοζύ για να σώσουν την ΕΕ του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού χρειάζονται την ενωμένη απάντηση όλων των εργατών για την αντικαπιταλιστική διάλυση της, για την εξουσία των εργαζόμενων στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο, για την σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.

Δεν μας τρομάζουν, μας εξοργίζουν!

Έχουμε την δύναμη να τους σταματήσουμε!

Συνέλευση ΑΝΤΑΡΣΥΑ | 27-28 Μάρτη 2010

2010-03-26T10:04:00.012+02:00

Σάββατο 27/3: 3μμ - 8μμ

Κυριακή 28/3: 10πμ - 2μμ

_____________

Σινε Κεραμεικός

Συνέλευση ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ενόψει της Συνέλευσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27 και την Κυριακή 28 Μαρτίου στο Σινέ Κεραμεικός, δημοσιοποιούμε την πολιτική και οργανωτική εισήγηση του κεντρικού Συντονιστικού προκειμένου να αποτελέσει αντικείμενο πλατιάς συζήτησης και ζύμωσης στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλη την Ελλάδα.

Όποιες συντρόφισσες ή σύντροφοι επιθυμούν μπορούν να καταθέσουν ατομικά ή συλλογικά προτάσεις πάνω στις εισηγήσεις ή και δικά τους κείμενα πολιτικού προβληματισμού μέχρι και το Σάββατο 27 Μαρτίου. Ο προβληματισμός που θα αναπτυχθεί και οι προτάσεις που θα κατατεθούν και προφορικά κατά τη διάρκεια της Συνέλευσης θα καταγραφούν από επιτροπή που θα λειτουργήσει στα πλαίσια της συνέλευσης, προκειμένου να ενσωματωθούν στο μέτρο του δυνατού στο τελικό κείμενο και έτσι να εκδοθεί συναινετικά η τελική απόφαση της Συνέλευσης.

Όλα τα κείμενα θα δημοσιοποιηθούν σε ειδικό δελτίο που θα εκδοθεί μετά τη Συνέλευση προκειμένου να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης σε κάθε τοπική ή κλαδική επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Διαβάστε την πολιτική εισήγηση για την Συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Διαβάστε την εισήγηση για την οργανωτική λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Πως να πάτε:

Προβολή Συνέλευση ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

'Ολοι και όλες στην πορεία - 23/3

2010-03-23T10:13:00.000+02:00

Ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας και

το "Πρόγραμμα Σταθερότητας"...

Όλοι και όλες στην απογευματινή πορεία,

σήμερα Τρίτη 23/3, ώρα 18:30 από τη Νομαρχία

Καλούν: Φοιτητικός Σύλλογος Μηχανικών Επιστήμης Υλικών - Φοιτητικός Σύλλογος Β.Ε.Τ. - Σωματείο Μετάλλου και

η "Επιτροπή Αντίστασης και Αγώνα"

Αλληλεγγύη στο Μάριο Ζέρβα!

2010-03-23T09:36:00.005+02:00

ΨΗΦΙΣΜΑ της ΓΣ της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων | 22/3/10

Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στον Μάριο Ζέρβα, δάσκαλο κολύμβησης, ο οποίος συνελήφθη εντελώς αναίτια στο πανεργατικό συλλαλητήριο της 11ης Μαρτίου.

Δηλώνουμε τον προβληματισμό μας για τη στάση των δικαστικών αρχών που επέλεξαν να δεχθούν μόνο την αποδεδειγμένα ψευδή κατάθεση κάποιων αστυνομικών και να αγνοήσουν τόσο το οπτικοακουστικό υλικό όσο και τις δεκάδες καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων που αθωώνουν το Μάριο.

Ζητάμε την άμεση αποφυλάκιση του Μάριου και την παύση της δίωξης εναντίον του.

Η τρομοκρατία δεν πρόκειται να σταματήσει τους δίκαιους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας!

______________________________

http://freemariosz.wordpress.com/

______________________________

Γράμμα του Μάριου Ζέρβα από τη φυλακή

Α’ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ | 19/03/2010

Στις 11 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη, έγινε η σύλληψή μου από τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής. Το αίσθημα της ελευθερίας και το δικαίωμα του διαδηλώνειν κόπηκε με μιας με μένος και βία από πάνοπλο αστυνομικό των ΜΑΤ, αφού του έχει δωθεί το δικαίωμα αυτό. Αφορμή της σύλληψης η συμμετοχή σε διαδήλωση υπεράσπισης των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και μη, πολίτη, έχοντας περίεργο κούρεμα και σακίδιο. Αιτία ο παραδειγματισμός.

Στην χούντα έσκιζαν με μαστίγιο τα πρόσωπα των εφήβων σπουδαστών μέσα και έξω από την νομική σχολή. Τώρα, με την ίδια βαρβαρότητα, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας όλα της τα μέσα σκίζει και μαστιγώνει τις ζωές των ανθρώπων που έχουν μοχθήσει, εκείνων που μοχθούν και εκείνων που αντιστέκονται και δεν φοβούνται να υπάρχουν, με βίαιες οικονομικές και τρομοκρατικές πολιτικές.

Την πολιτική ευθύνη της παράλογης σύλληψης υποχρεούται να την αναλάβει το κράτος. Η καθολική πολιτική αντίδραση που εκφράστηκε μέσα από το κύμα διαμαρτυρίας, αποδεικνύει ότι η κοινωνία αντιστέκεται. Κι αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για ’μένα, που συνειδητά επέλεξα να παραμένω ανένταχτος. Το κράτος ζητά την ανυπαρξία μας και φοβάται την ύπαρξή μας.

Δεν είναι τόσο η δική μου περίπτωση προφυλάκισης, όσο τα αλλεπάλληλα παραδείγματα ψευδών κατηγοριών που αναδεικνύουν και αποδεικνύουν την προσπάθεια του κράτους να τρομοκρατήσει και να ταπεινώσει τον κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, όσο και να αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε άλλο διανοηθεί να τα υπερασπιστεί, δημιουργώντας κοινωνίες άβουλες που δεν θα αντιδρούν και δεν θα διεκδικούν.

Ευχαριστώ όσους αγωνίζονται για την αποφυλάκισή μου τόσο από την αρχή όσο και κατά την διάρκεια, από πραγματικό ενδιαφέρον, μακριά από κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, είτε συμφωνώ με τις μορφές είτε όχι, γιατί δεν νιώθω ότι αυτό που είναι κρίσιμο αυτή την στιγμή είναι να συζητηθούν οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται αυτή η αλληλεγγύη, όσο να κριθεί το ίδιο το κράτος για τις πράξεις του.

Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά, συνεχιστές στην προσπάθεια για απελευθέρωση των κρατουμένων και της σκέψης. Από τα κρατητήρια στην ΓΑΔΑ, γραμμένος στους κίτρινους τοίχους όπου υπάρχουν ακόμα ξεχασμένοι κρατούμενοι για μέρες και μέρες μέσα σε άθλιες συνθήκες.

Χρυσό κλουβί, υγρό κλουβί, λίγο το νοιάζει το πουλί.

Μάριος Ζ.

Υ.Γ. «Απ΄ όσα παρέχει η σοφία για την ευτυχία της ζωής συνολικά, το κατά πολύ πιο σημαντικό είναι η απόκτηση φίλων» – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ.

Μηνύματα Αλληλεγγύης στους έλληνες εργαζόμενους

2010-03-21T23:14:00.009+02:00

1. CADTM [Επιτροπή για τη διαγραφή του χρέους του τρίτου κόσμου]

Ανακοίνωση 4/3/2010 - Ελλάδα: Η CADTM καταδικάζει το σχέδιο λιτότητας, που οδηγεί σε σημαντικές υποχωρήσεις

Η ελληνική κυβέρνηση ανήγγειλε την εφαρμογή ενός προγράμματος λιτότητας που το καλοδέχτηκαν τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και το ΔΝΤ. Αλλά για την CADTM τα μέτρα που προβλέπει το πρόγραμμα αυτό είναι απλώς απαράδεκτα. Αυτό που η κυβερνηση της Αθήνας παρουσιάζει ως λύση απέναντι στην κρίση δεν είναι τίποτα άλλο από τον εγκλωβισμό του ελληνικού λαού σε ομηρεία, εκβιαζόμενος να αναλάβει να πληρώσει την ανευθυνότητα των χρηματοπιστωτικών παραγόντων που προκάλεσαν ή δημιούργησαν την κρίση...

Διαβάστε περισσότερα

_________________________

2. Δήλωση των Olivier Besancenot [Γαλλία], Francisco Louca [Πορτογαλία]

και Boguslaw Zietek [Πολωνία], Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010:

Αλληλεγγύη με τους έλληνες εργαζόμενους

Με κάλεσμα των συνδικαλιστικών και πολιτικών τους οργανώσεων, οι έλληνες εργαζόμενοι, για δεύτερη φορά, παρέλυσαν τη ζωή της χώρας, για να αρνηθούν τα μέτρα αφόρητης λιτότητας που αποφάσισε η σοσιαλιστική κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτως ώστε να επιτρέψει στο κράτος να συνεχίσει να δίνει δισεκατομμύρια στις τράπεζες και στα άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που κερδοσκοπούν με το χρέος του...

Διαβάστε περισσότερα

____________________________

3. Ανακοίνωση του γαλλικού
Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος [NPA]
4/3/2010

To NPA υποστηρίζει τους έλληνες συνδικαλιστές που έχουν καταλάβει σήμερα το πρωί το Υπουργείο Οικονομίας. Η ελληνική σοσιαλιστική κυβέρνηση και η Ευρωπαική Επιτροπή θέλουν να βάλουν τους μισθωτούς να πληρώσουν την κρίση και τα δημοσιονομικά ελλείματα ...

Διαβάστε περισσότερα

____________________________

4. Ανακοίνωση της Izquierda Anticapitalista
[Αντικαπιταλιστική Αριστερά - Ισπανία]

Η σημερινή κρίση του συστήματος επιστρέφει στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Γιώργου Παπανδρέου οργανώνει καινούργια επίθεση εναντίον των ελλήνων εργαζομένων, συνεχίζοντας τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ξεκίνησε η ελληνική δεξιά εδώ και κάποια χρόνια. Σαν μέσα για την άμβλυνση του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους προτείνονται μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, που δεν θα κάνουν τίποτα περισσότερο από το να χειροτερέψουν τις ήδη επισφαλείς συνθήκες των ελλήνων εργαζομένων...

Διαβάστε περισσότερα

____________________________

6. Μήνυμα RSB και ISL [Γερμανία] προς την ΟΚΔΕ - Σπάρτακος:

"Αλληλεγγύη με τον αγώνα της ελληνικής εργατικής τάξης"

Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθούμε τον αγώνα των εργαζομένων και της νεολαίας της ελλάδας ενάντια στο πρόγραμμα λιτότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αντιστέκονται δίκαια επειδή δεν ευθύνονται αυτοί για την κρίση αλλά εκείνοι που ασκούν την εξουσία και επωφελούνται από το καπιταλιστικό σύστημα...

Διαβάστε περισσότερα

Παρεμβάσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ [Ιωαννίνων]

2010-03-20T09:49:00.001+02:00

Παρεμβάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ [Ιωαννίνων] ενάντια στην κρίση, τη λιτότητα που επιβάλλει η σοσιαλιστική κυβερνηση Παπανδρέου, τα νέα μέτρα και το "Πρόγραμμα Σταθερότητας":

για την μείωση των στρατιωτικών δαπανών με αφορμή την αγορά πολεμικού εξοπλισμού [6 φρεγάτες] την ίδια στιγμή που επιβάλλονται τα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Με βασικό σύνθημα στο πανό: "6 νέες φρεγάτες για την προστασία των Ελλήνων εφοπλιστών στη Σομαλία ή 14ος μισθός", μοιράστηκαν φυλλάδια και έγινε παρέμβαση μπροστά από το κτήριο της 8ης Μεραρχίας Ιωαννίνων.

Διαβάστε περισσότερα εδώ:

http://antarsya-ioa.blogspot.com/2010/03/blog-post_23.html

για την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, έξω από το κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στην Αβέρωφ.

Διαβάστε περισσότερα εδώ:

http://antarsya-ioa.blogspot.com/2010/03/blog-post.html

Άμεση δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας!

2010-03-12T20:03:00.000+02:00

Παρέμβαση πραγματοποιήθηκε το πρωί της Παρασκευής 12/3 στην πλατεία Πάργης από τον τοπικό πυρήνα της ΟΚΔΕ - Σπάρτακος και τους νέους|νέες ΣΥΡΙΖΑ με θέμα την εκκλησιαστική περιουσία. Ανοίχθηκαν πανό και μοιράστηκαν φυλλάδια στους περαστικούς, ενώ η ανταπόκριση ήταν ιδιαίτερα θετική. Πιο συγκεκριμένα ο πυρήνας της ΟΚΔΕ - Σπάρτακος άνοιξε πανό που έλεγε: "Άμεση δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας" και μοίρασε το παρακάτω κείμενο:

Ενάντια στην οικονομική κρίση και το δημόσιο χρέος,

άμεση δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας!

Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και τα νέα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου δείχνουν ποιος θα πρέπει σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ να πληρώσει άλλη μια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος: είναι η ελληνική εργατική τάξη, η μισθωτή, εργαζόμενη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, σήμερα στο δημόσιο τομέα, αύριο και στον ιδιωτικό. Μικρή εντύπωση προκαλεί που αυτήν την απόφαση της κυβέρνησης στηρίζουν ανεπιφύλακτα όχι μόνο η ΝΔ και το ΛΑΟΣ, όχι μόνο οι «διεθνείς αγορές», η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά και το σύνολο των Ελλήνων τραπεζιτών, βιομηχάνων και εφοπλιστών και τα ΜΜΕ που έχουν στην ιδιοκτησία τους. Την ίδια στιγμή, τα εντυπωσιακά κέρδη των τραπεζών που ενισχύθηκαν με 28 δις ευρώ τη δύσκολη ώρα, οι εξοπλιστικές δαπάνες, από τις μεγαλύτερες μέσα στις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, και τα μεγάλα εισοδήματα μένουν στο απυρόβλητο.

Απείραχτος μένει και ο μεγάλος Έλληνας καπιταλιστής που λέγεται Εκκλησία της Ελλάδος. Η χριστιανική ελληνορθόδοξη εκκλησία στην Ελλάδα με τις κατά τόπους μητροπόλεις της έχει στη διάθεσή της μια αμύθητη περιουσία. Περιλαμβάνει ακίνητα κάθε είδους και εκτάσεις σε όλη την επικράτεια, που συχνά νοικιάζονται ή πωλούνται αποφέροντας μεγάλα κέρδη. Στην ιδιοκτησία της, όμως, έχει και μεγάλο αριθμό μετοχών σε μια σειρά ελληνικές τράπεζες. Χαρακτηριστικά, η ελληνορθόδοξη Εκκλησία με διαχειριστή την πανίσχυρη Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών (Ε.Κ.Υ.Ο) είναι ο μεγαλύτερος ιδιώτης μέτοχος στην Εθνική Τράπεζα, κατέχοντας συνολικά 11,9 εκατομμύρια μετοχές. Η περιουσία αυτή έχει αποκτηθεί κυρίως επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν η Εκκλησία διοικούσε προς όφελος του Σουλτάνου το γένος των Ρωμιών, αλλά βασίζεται και στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανασφάλειας και τις δημόσιες σχέσεις πλούσιων επιχειρηματιών που οδήγησαν σε γενναίες δωρεές. Η εκκλησιαστική περιουσία, έτσι αποκτημένη, αυξάνεται και εξελίσσεται με την εμπορική της εκμετάλλευση από τους σύγχρονους ρασοφόρους επιχειρηματίες.

Τα οικονομικά προνόμια της Εκκλησίας δε σταματούν στη σκανδαλωδώς αποκτημένη περιουσία της. Επεκτείνονται στην εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών κονδυλίων και στη διαχείριση «ανθρωπιστικής βοήθειας» από την εκκλησιαστική «ΜΚΟ Αλληλεγγύη». Ιδιαίτερα προσοδοφόρα έχει αποδειχτεί και η μεθόδευση «θαυμάτων», που αποτελούν πόλο έλξης για το θρησκευτικό τουρισμό. Πάνω από 10.000 είναι οι ιερείς διαφόρων βαθμίδων, οι αρχιμανδρίτες και μητροπολίτες, καθώς και μια πληθώρα άλλου βοηθητικού προσωπικού, που αμείβονται, ασφαλίζονται και συνταξιοδοτούνται από το κράτος χωρίς να συνεισφέρουν οικονομικά τίποτα σε αυτό. Οι παπάδες δεν παραλείπουν να συμπληρώνουν αυτούς τους μισθούς εκμεταλλευόμενοι συστηματικά τις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων εισπράττοντας συχνά εντυπωσιακά ποσά για να τελέσουν από εγκαίνια, γάμους και βαφτίσια μέχρι κηδείες και τρισάγια. Η περιουσία και όλα αυτά τα υπόλοιπα έσοδα συνοδεύονται από τα προκλητικά προνόμια που απολαμβάνει η Εκκλησία ως επίσημη, κρατική θρησκεία στην Ελλάδα, καθεστώς που τις εξασφαλίζει όχι μόνο προσβάσεις στο δημόσιο ταμείο, τις επιχειρήσεις και την πολιτική εξουσία, αλλά μια εγγυημένη αναπαραγωγή του ποίμνιού της.

Ειδικά η Μητρόπολη Ιωαννίνων είναι από τις πιο πλούσιες μητροπόλεις στην Ελλάδα, με εκτεταμένη ακίνητη περιουσία, αλλά και με 2.300.000 μετοχές στην Εθνική Τράπεζα. Με τέτοια μετοχική ισχύ δεν είναι καθόλου περίεργο που ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος Σετάκης, μητροπολίτης από το 1975, έχει εξασφαλισμένη θέση εδώ και χρόνια στο Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας και στην κεντρική διαχείριση των οικονομικών της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μια σειρά από σκάνδαλα χαρακτηρίζουν τη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας, από το πιο γνωστό Βατοπέδι μέχρι την πώληση εκτάσεων προστατευόμενων και αμφίβολης ιδιοκτησίας από τη Μονή Τοπλού στην Κρήτη και από τη Μητρόπολη Δημητριάδος (Μαγνησίας) με σκοπό την τουριστική τους εκμετάλλευση. Κι αυτές είναι λίγες από τις περιπτώσεις που έχουν έρθει στην επιφάνεια παρά την προστασία των κυβερνήσεων και των επιχειρηματιών-συνεταίρων της Εκκλησίας. Το όποιο «κοινωνικό έργο», με τα χρήματα που περισσεύουν από τα επιχειρηματικά πρότζεκτ, τον ατομικό πλουτισμό και την προώθηση της θεοκρατίας αλλά και τη χρηματοδότηση παρεκκλησιαστικών, ακροδεξιών και εθνικιστικών κύκλων, έρχεται βέβαια με αντάλλαγμα την πίστη και την υποταγή στην Εκκλησία και τους ανθρώπους της.

Ποιος θα πληρώσει λοιπόν την οικονομική κρίση; Πού θα βρεθούν τα χρήματα; Πέρα από τη φορολόγηση των επιχειρήσεων και τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών, είναι τώρα η ώρα για την άμεση δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, περιουσίας που αποκτήθηκε με τόσο σκανδαλώδη τρόπο και οι παπάδες τη διαχειρίζονται με κύριο σκοπό τη διαιώνιση των προνομίων τους και τον πλουτισμό τους. Όλη αυτή η περιουσία πρέπει να διατεθεί για τη χρηματοδότηση ενός αποτελεσματικού κοινωνικού κράτους που δε θα ζητάει ως αντάλλαγμα την πίστη και την υποταγή για τις υπηρεσίες που προσφέρει. Ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε ότι 10.000 περισσότεροι εκπαιδευτικοί και ιατρικό προσωπικό είναι απείρως πιο χρήσιμοι από 10.000 παπάδες. Ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το εκκλησιαστικό θησαυροφυλάκιο για να πάρουμε αυτά που έχει ιδιοποιηθεί εδώ και αιώνες η εκκλησιαστική γραφειοκρατία εκμεταλλευόμενη την ανθρώπινη αδυναμία και ανασφάλεια.

__________________________________

Φωτογραφίες από την παρέμβαση

Γενική Απεργία

2010-03-10T23:00:00.000+02:00

11 Μαρτίου Γενική Απεργία - Όλοι και όλες στους δρόμους!

Ενάντια στα νέα μέτρα και το "Πρόγραμμα Σταθερότητας"

Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων - ώρα 10:30

Ανακοίνωση για τα νέα μέτρα

2010-03-04T17:43:00.000+02:00

Όλοι και όλες στην πορεία | Πέμπτη 4/3

2010-03-04T12:06:00.000+02:00

Όλοι και όλες στους δρόμους ενάντια στα νέα μέτρα και στο "Σύμφωνο Σταθερότητας"

διαδήλωση σήμερα Πέμπτη 4/3, ώρα 18:30 από το Εργατικό Κέντρο

_________________________

Καλούν: ΑΡΑΝ | ΚΟΕ | ΝΑΡ | ΟΚΔΕ - Σπάρτακος | ΟΚΔΕ - Εργατική Παλη

ΜΛ - ΚΚΕ | ΚΚΕ -μλ | ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Απόλυση Ντ. Παλαστίδη από τις εκδόσεις Άγρα

2010-02-28T12:07:00.000+02:00

Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ Σπάρτακος σχετικά με τη δημοσίευση κειμένου 18 διανοούμενων της αριστεράς για την απόλυση του βιβλιοϋπαλλήλου Ντίνου Παλαιστίδη

Με αφορμή τη δημοσίευση του κειμένου δεκαοχτώ γνωστών ανθρώπων της αριστεράς (ανάμεσά τους και ενός μέλους της ΟΚΔΕ Σπάρτακος) για την υπόθεση της απόλυσης του συντρόφου Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις Άγρα, η ΟΚΔΕ Σπάρτακος δηλώνει κατηγορηματικά και με το πιο σαφή τρόπο ότι είναι αλληλέγγυα με τον αγώνα του Σωματείου Βιβλιοϋπαλλήλων για τη δικαίωση του απολυμένου συναδέλφου. Δεν είμαστε μόνο δίπλα τους στο δίκαιο αίτημα της κινητοποίησης αλλά υποστηρίζουμε έμπρακτα και την επιλογή του Σωματείου να διεξάγει ένα μαχητικό αγώνα διεκδίκησης της επαναπρόσληψης του συναδέλφου μέσα από απεργιακές φρουρές και παραστάσεις έξω από τον εκδοτικό οίκο, με αφίσες και κείμενα, ψηφίσματα και συνθήματα στους τείχους. Η στάση του Σωματείου Βιβλιοϋπαλλήλων αποτελεί παράδειγμα μαχητικού συνδικαλισμού. Χαιρετίζουμε επίσης όλα τα σωματεία, τις οργανώσεις και τους ανεξάρτητους αγωνιστές/ριες που πήραν με σαφήνεια το μέρος του Σωματείου.

Το κείμενο των δεκαοχτώ προσπαθεί να κρατήσει ίσες αποστάσεις. Από τη μία υποστηρίζει την επαναπρόσληψη του βιβλιοϋπαλλήλου και από την άλλη μας καλεί να μην αντιμετωπίσουμε τον εκδοτικό οίκο ως μια «οποιαδήποτε καπιταλιστική επιχείρηση», θεωρεί την απόλυση ως μια «ένταση ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργαζόμενο που έπρεπε να λυθεί με μια συζήτηση στο χώρο του βιβλίου» και χαρακτηρίζει την κινητοποίηση του Σωματείου ως «θορυβώδη και άδικη προσπάθεια απαξίωσης της «Άγρας»». Είναι πράγματι λυπηρό ότι τα επιχειρήματα αυτά προέρχονται από ανθρώπους που αναφέρονται στον μαρξισμό, και μάλιστα από ανθρώπους που κατά καιρό πλειοδοτούν σε επαναστικότητα. Οι «δεκαοχτώ» σε μια εργατική κινητοποίηση επέλεξαν να είναι «μεσολαβητές» ανάμεσα στο αφεντικό και τον απολυμένο εργάτη. Το εργατικό κίνημα δεν έχει ανάγκη από «μεσολαβητές» και «κόκκινους προφέσορες» που την ώρα της μάχης αρνούνται να αποποιηθούν τα προσωπικά συμφέροντά τους και να χαλάσουν τη σχέση με τον «εκδότη» ή τον «συνεργάτη» τους. Το εργατικό κίνημα μπορεί και πρέπει να στηριχθεί στην αυτοοργάνωσή του και στην ταξική ανεξαρτησία του.

27/2/2010

[Το κείμενο των "18" μπορεί να βρεθεί στη σελίδα:

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1136674]

ΟΚΔΕ Σπάρτακος | Ελληνικό τμήμα της 4^ης Διεθνούς

_______________________________________

Blog για την απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη με συγκεντρωμένο υλικό και ανακοινώσεις

[http://apolysiagra.wordpress.com]

Αφιέρωμα στο Ιράν

2010-02-11T12:18:00.007+02:00

Προκύρηξη της ΟΚΔΕ - Σπάρτακος για το Ιράν [05-01-2010]

______________________________

Αλληλεγγύη στους Ιρανούς εργαζόμενους [23-09-2009]

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των Ιρανών εξεγερμένων -ανδρών και γυναικών- που αγωνίζονται για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα ενάντια σε ένα καταπιεστικό καθεστώς. Είμαστε πλάι στους Ιρανούς εργάτες που παλεύουν για το δικαίωμα στο συνδικαλισμό, πλάι στις γυναίκες που διεκδικούν τα δικαιώματά τους ενάντια στον "ισλαμικό νόμο", πλάι στους φοιτητές που παλεύουν ενάντια στο θεοκρατικό σκοταδισμό.

Η αντιιμπεριαλιστική ρητορεία του προέδρου Αχμαντινετζάντ δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για να σιωπήσουμε απέναντι στη συστηματική καταπίεση ενός ολόκληρου λαού.

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Μουσαβί. Δεν ξεχνάμε ότι έχει διατελέσει πρωθυπουργός της "Ισλαμικής Δημοκρατίας" σε μια περίοδο που χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς, συνδικαλιστές και εκπρόσωποι εθνικών μειονοτήτων σφαγιάστηκαν.

Η λύση δεν μπορεί να είναι μια "μεταρρυθμιστική" κυβέρνηση που θα είναι πιο διαλλακτική με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Το μεγάλο ζητούμενο της ιρανικής εξέγερσης είναι να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος, να συμβάλει στη διαμόρφωση ενός αντιιμπεριαλιστικού μετώπου με τους λαούς της περιοχής σε ταξική και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση ενάντια στις εθνικιστικές αντιπαραθέσεις, να συμβάλει στη δημιουργία κινημάτων γυναικών που θα απαιτούν την κατάργηση της "σαρία" και όλων των ανελεύθερων και αυταρχικών νόμων. Ένα κίνημα που θα μπορέσει να πυροδοτήσει ένα μεγάλο κύμα διεθνούς αλληλεγγύης και θα αλλάζει τους συσχετισμούς σε μια χώρα που παίζει κρίσιμο ρόλο σε μια ταραχώδη περιοχή.

_________________________

Ενδιαφέρον blog για το Ιράν:

Aλληλεγγύη στον ιρανικό λαό – ενάντια στη θεοκρατία και τον ιμπεριαλισμό

[http://grpersepolis.wordpress.com/]

Eπίσης:

Εκτελεστικό Γραφείο της 4ης Διεθνούς «Η θέση μας είναι στο πλευρό του ιρανικού λαού», Ιούνης 2009 (σε .pdf)

Μάνος Σκούφογλου «Ιράν: Μια παρεξηγημένη εξέγερση», Σπάρτακος, Ιούνης 2009 (σε .pdf)

Saeed Rahnema, «Iran: The Tragedy of the Left’s Discourse on Iran, Zizek, Petras and others misunderstand the struggle», International Viewpoint, july 2009

Babak Kia, «Backing popular upsurge key task for international left, Crisis of the Iranian regime and popular mobilisation», International Viewpoint, july 2009

Εκδήλωση - Συζήτηση για τη Λίμνη

2010-02-07T15:23:00.004+02:00

ΔΡΑΣΥ - ΝΟΡΑΣΥ

Δευτέρα 8 Φλεβάρη και ώρα 19:30 στην Αίθουσα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης (πρώην ΕΛΚΕΠΑ) στη Στοά Σάρκα

Ομιλητές:

Χάρης Σμυρνιώτης, διδάκτωρ υδρογεωλόγος
Γιάννης Πάσχος, διδάκτωρ ιχθυολόγος ΤΕΙ Ηπείρου
Γιώργος Τσακανίκας, κτηνίατρος
Λευτέρης Ζώλας, δικηγόρος, μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ιωαννίνων

Η ΛΙΜΝΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΝΝΙΩΤΕΣ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Η Παμβώτιδα ασφυκτιά...

Το οικοσύστημα της Λίμνης βρίσκεται σε οριακό επίπεδο: Οι ανεξέλεγκτες εισροές αστικών κυρίως λυμάτων αλλά και λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, ακόμη και τοξικών αποβλήτων, απειλούν να εξοντώσουν κάθε μορφή ζωής. Η πληθώρα θρεπτικών ουσιών σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες προκαλεί την υπερβολική ανάπτυξη ορισμένων μικροοργανισμών που καταναλώνουν την πλειοψηφία του διαθέσιμου οξυγόνου.

Η Λίμνη κυριολεκτικά κινδυνεύει από ασφυξία. Ορισμένοι μάλιστα από τους μικροοργανισμούς που αναπτύσσονται στις συνθήκες του υπερτροφισμού, παράγουν βλαβερές ουσίες (τοξικά κυανοφύκη) που κάνουν επικίνδυνο το κολύμπι και κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα στα νερά της λίμνης. Σε λίγο η κωπηλασία και το θαλάσσιο σκι θα θεωρούνται επικίνδυνα αθλήματα για τους Γιαννιώτες αθλητές...

Η Παμβώτιδα αργοσβήνει...

Ο όγκος των νερών της λίμνης μειώνεται συνεχώς (παρά την υψηλή στάθμη του νερού!) εξαιτίας της λάσπης που κατακάθεται στον πυθμένα και μειώνει το βάθος της, αλλά και των μπαζωμάτων, της οικοπεδοποίησης και της κατασκευής καταστροφικών αναχωμάτων. Για να χρυσωθεί το χάπι, προτείνεται ακόμα και η κατασκευή ... ποδηλατοδρόμων (!!!) επί των αναχωμάτων...

Η τσιμεντοποίηση των ακτών της Λίμνης, απαραίτητη για την «ανάπτυξη» της καφετέριας και των πάρκινγκ- δεν επιτρέπει στο οικοσύστημα να αυτοκαθαρίζεται, ενώ η υπεράντληση του υδροφόρου ορίζοντα στερεί από τη Λίμνη τις φυσικές πηγές εμπλουτισμού της με καθαρό νερό. Η Ντραμπάτοβα στέγνωσε, σε αντίθεση με τις τσέπες των βιομηχάνων που παίρνουν τζάμπα το νερό που ανήκει σε όλους μας, το βάζουν σε μπουκαλάκια και μας το πουλάνε χρυσό, καταστρέφοντας την υδάτινη ισορροπία της ευρύτερης περιοχής του λεκανοπεδίου. Περιττό να ειπωθεί πως οι σκέψεις για μεταφορά νερού στη λίμνη από ποταμούς (π.χ. Αώο) είναι όχι μόνο οικολογικά επικίνδυνες αλλά και κοινωνικά απαράδεκτες, αφού προσπαθούν να επιλύσουν το πρόβλημα της εξάντλησης των οικολογικών και κοινωνικών πόρων μιας περιοχής στερώντας τους από άλλες. Η κοντόφθαλμη και οικολογικά ανόητη αποξήρανση της λίμνης της Λαψίστας σε συνδυασμό με πλήθος αντίστοιχες άστοχες παρεμβάσεις στέρησαν από την Παμβώτιδα πολύτιμες εφεδρείες.

Οι ατσίδες της «ανάπτυξης» ακρωτηρίασαν κυριολεκτικά το υδάτινο οικοσύστημα ενώ παράλληλα κατέστρεψαν τον αναπαραγωγικό δρόμο των χελιών που πέθαιναν κατά χιλιάδες στα χωράφια, όπως θα θυμούνται οι παλιότεροι Γιαννιώτες...

Η Λίμνη μας πεθαίνει...

Σήμερα πολλά ζωικά είδη - μεταξύ τους είδη μοναδικά, που υπάρχουν αποκλειστικά στην περιοχή μας - βρίσκονται στο χείλος της εξαφάνισης. Πάνε τα χέλια, πάνε οι τσίμες, πάνε τα βατραχάκια και μαζί με αυτά πάνε κι οι ψαράδες, αφού ακόμη και τα λίγα είδη ψαριών που καταφέρνουν να επιβιώνουν, όπως οι πεταλούδες, είναι γεμάτα βαρέα μέταλλα και άλλες επικίνδυνες ουσίες.

Οι ειδικοί εκτιμούν πως ένα - δύο ζεστά καλοκαίρια (περισσότερο κανόνας παρά εξαίρεση στην εποχή της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής) μπορούν να οδηγήσουν σε μαζικούς θανάτους ψαριών και σε ανεπανόρθωτη σε ένταση και εύρος καταστροφή του λιμναίου οικοσυστήματος. Και μαζί με αυτό θα καταστραφεί μια σειρά από ανθρώπινες δραστηριότητες που φέρουν μαζί τους τις παραδόσεις, την ιστορία και τον λαϊκό πολιτισμό του τόπου μας.

Ποιοι σκοτώνουν τη Λίμνη μας ;;;

Το τέρας της λίμνης δεν βρίσκεται κάτω από τα νερά της: Κρύβεται στα σκοτεινά γραφεία (και στα ακόμη σκοτεινότερα μυαλά) όσων που σχεδιάζουν την εξαργύρωση του οικολογικού, ιστορικού και πολιτιστικού θησαυρό της μετρώντας από τώρα τα εκατομμύρια ευρώ που θα τους αποφέρει η οικοπεδοποίηση των ακτών της, η αλόγιστη εκμετάλλευση του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής και η τουριστική «ανάπτυξη» του παραπήγματος, της καφετέριας και των ξενοδοχειακών συγκροτημάτων.

Είναι γνωστή η πολιτική του ξεπουλήματος των χώρων και των αγαθών που ανήκουν σε όλους τους Γιαννιώτες (Κεντρική Πλατεία, Όαση, πλατεία Χατζή κ.λ.π.) για χάρη λίγων και εκλεκτών. Είναι η ίδια πολιτική που στέλνει το Κ.Τ.Ε.Λ. στο Μάτσικα (σε απόσταση «μιας ριξιάς πέτρας» απ’ τη Λίμνη) και βαφτίζει «ζώνες οικιστικής ανάπτυξης» τις όχθες της Παμβώτιδας με το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο. Είναι η ίδια πολιτική που στήνει τα ΜΑΤ απέναντι στους κατοίκους του Ελληνικού που δεν θέλουν να ζουν αγκαλιά με τα σκουπίδια, και στέλνει στα δικαστήρια όσους αντιστάθηκαν στο παράνομο και ληστρικό ξεπούλημα του Ξενία.

Οι παλιοί ψαράδες λένε πως δεν μπορούμε να πατάμε σε δυο βάρκες την ίδια στιγμή: Η «ανάπτυξη» τους, ακόμη κι όταν τη βάφουν... πράσινη για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια σημαίνει καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Δεν έχουμε αυταπάτες, για «συνεργασία» με τους εκφραστές της πολιτικής αυτής, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, από τη στιγμή που έχουν αποδείξει ότι ασχολούνται αποκλειστικά με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων που τους στηρίζουν. Θα λάβουν μέτρα για τη σωτηρία της λίμνης μόνο αν τους αναγκάσουμε, διαμορφώνοντας ένα μαζικό κοινωνικό ρεύμα που θα προτάσσει τη συλλογικότητα ενάντια στο ατομικό συμφέρον και θα απομονώνει και θα καταδικάζει πολιτικά τη λογική της οικοπεδοποίησης της ζωής μας και του μέλλοντος των παιδιών μας.
Συνένοχους στο φόνο δεν θα μας έχουν !!!

Ή θα πάρουμε την τύχη της Λίμνης στα χέρια μας ή θα παρακολουθούμε άβουλοι, δειλοί και μοιραίοι, την πορεία της προς το τέλος που της επιφυλάσσουν οι εργολάβοι, οι τεχνοκράτες και οι πολιτικάντηδες που τους προσκυνούν.

Ήρθε η ώρα να τους σταματήσουμε!!! Να διοργανώσουμε λαϊκές συνελεύσεις και να ξεκινήσουμε αγωνιστικές κινητοποιήσεις πριν να είναι αργά. Υπάρχουν ακόμη περιθώρια για να ληφθούν μέτρα που θα δώσουν στη λίμνη μας ανάσα ζωής, αρκεί να εγκαταλειφθεί η λογική του κέρδους και της καταλήστευσης των κοινωνικών και φυσικών πόρων.

Τα νερά της Λίμνης θα εξακολουθούν να αντικατοπτρίζουν το Μιτσικέλι, τα πλατάνια και το τζαμί του Κάστρου, ακόμη κι αν επαληθευτούν τα χειρότερα σενάρια... Εμείς θα μπορούμε να αντικρίσουμε τα πρόσωπά μας στο ρυτιδιασμένο καθρέφτη της, αν την αφήσουμε να πεθάνει;

Σπάρτακος | Φλεβάρης 2010

2010-02-07T14:02:00.001+02:00

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Σπάρτακου [νο. 101]

Περιεχόμενα:

1. Editorial

2. Απέναντι στην κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

10. Η πολιτική είναι συμπυκνωμένη οικονομία

14. Το εργατικό κίνημα μπρστά στις 100 πρώτες μέρες του ΠΑΣΟΚ

21. Για την οργανωτική εξέλιξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

23. Ο επόμενος Δεκέμβρης

27. Νόμος για την ιθαγένεια: μια πρώτη κατάκτηση, ένα ανοιχτό μέτωπο

31. Για ένα δυνατό φεμινιστικό κίνημα

34. Ζητήματα παρέμβασης στο φεμινιστικό κίνημα

38. Όσο οι γυναίκες δεν είναι αυτόνομες, πορευόμαστε!

39. Πακιστάν: τι μπορεί να γίνει με τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό;

44. Οι πόλεμοι του Ομπάμα και το αδιέξοδο της Κεντρικής Ασίας

50. Από την Κοπεγχάγη στο Μεξικό και ακόμη πιο πέρα

56. Φόρουμ Αντιστάσεων, Λιουμπλιάνα 8-10 Δεκεμβρίου

57. Ένας χρόνος μετά την ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας

61. Το Κατίν και τα ψεύδη του «Ριζοσπάστη», Μέρος Β’

68. Η απεργία των Αιγυπτίων αλιεργατών στη Νέα Μηχανιώνα

71. Ο Δεκέμβρης στα Γιάννενα

75. Ντανιέλ Μπενσαΐντ: Ενσάρκωνε την παράδοσή μας

76. Ντανιέλ Μπενσαΐντ: Η τελευταία μάχη του Τρότσκι

Μια εκδρομή..

2010-02-03T09:15:00.000+02:00

...μια ακόμη αφορμή για μια συζήτηση που πρέπει κάποτε να γίνει...

Γράφει ο ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ ΛΕΦΤΕΡΗΣ - Χημικός

Ακόμη κι αν τα τελευταία χρόνια οι σχολικές εκδρομές τραβάνε πάνω τους (δικαιολογημένα ή όχι) μέρος της κριτικής που ασκείται ενάντια στο Δημόσιο Σχολείο, δεν παύουν να αποτελούν μια σημαντική πτυχή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Μπορεί το γεγονός αυτό καμιά φορά να γίνεται δυσδιάκριτο καθώς εύκολα κρύβεται πίσω από τις «πολιτιστικές» επισκέψεις στα διάφορα σκυλάδικα ή αντίστοιχες καταστάσεις, όμως δεν είναι πάντα έτσι ή καλύτερα, μπορεί να είναι και αλλιώς. Η όμορφη περιήγηση που οργάνωσαν οι καλοί συνάδελφοι Άννα και Σταύρος του Λυκείου Κατσικά, είναι ένα καλό παράδειγμα γι’αυτό.

Ο περίπατος των παιδιών μας της Β’ τάξης την περασμένη Πέμπτη ήταν κάτι παραπάνω από μια τουριστικού τύπου επίσκεψη στην παλιά πόλη των Γιαννίνων. Ήταν μια επαφή με την πραγματική καρδιά της πόλης, με ό,τι αξίζει σ’αυτήν, κι αυτό που έχει κάνει ακόμη και ξένους σαν εμένα να την αγαπήσουν σαν δικιά τους. Στην Κουντουριώτη λοιπόν, στο Μώλο και στο Κάστρο, εκεί είναι που νιώσαμε την παρουσία ενός φαντάσματος που αποσύρθηκε οικειοθελώς μέχρι να το ανακαλύψουμε ξανά και να το δικαιώσουμε.

Μέσα στην ίδια την κοιλιά του κτήνους, της μεταμόρφωσης των Γιαννίνων σε μια τουριστική υπερπαραγωγή όπου ούτε λίγο ούτε πολύ τίποτε δεν αξίζει αν δεν μπορεί να μετατραπεί σε καφετέρια, η περιοχή αυτή προβάλλει μια εκπληκτική αντίσταση μέσα από τη δύναμη που της δίνουν οι ιστορικές της παρακαταθήκες: αυτές που αγγίξαμε στον εκπαιδευτικό μας περίπατο.

Η κλειδωμένη πόρτα της Συναγωγής ίσως φανερώνει μια καχυποψία, που κάποιοι πολύ μικροσκοπικοί συμπολίτες μας φροντίζουν να κρατήσουν ζωντανή με τις συνεχείς βεβηλώσεις του εβραϊκού νεκροταφείου. Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Εδώ άνθησε, σε πλήρη αρμονία με τον υπόλοιπο χριστιανικό και μουσουλμανικό πληθυσμό, μια μυθική κοινότητα των ρωμανιωτών εβραίων. Μια κοινότητα που μοιράστηκε τον πολιτισμό της με την πόλη, που έδωσε πολλά όχι μόνο με τα οικονομικά επιφανέστερα μέλη της αλλά και με κείνα που βγήκαν στο βουνό για να εκπληρώσουν την προφητεία ενός από τα πιο άξια παιδιά τους, του ποιητή-αυτών-που-πρόκειται-να-έρθουν, του Γιοσέφ Ελιγιά.

Στον ίδιο χώρο, τα δυο μεγάλα τζαμιά τεντώνουν τους μιναρέδες τους σαν κεραίες για να αφουγκραστούν την ανάσα του Αλή, τα ανεκπλήρωτα σχέδιά του για μια μεγάλη πολιτεία. Βέβαια, κάποιοι συντοπίτες μας -κάπως ίδιοι με κείνους που εκτονώνουν την κατωτερότητά τους στα εβραϊκά μνήματα- φρόντισαν με φτηνιάρικες παρεμβάσεις να ξεριζώσουν πολλά από τα σημάδια του ισλαμικού στοιχείου, σε μια προσπάθεια ίσως να σβήσουν από την ιστορία της πόλης μας την παρουσία μιας ακόμη μεγάλης κοινότητας.

Όλα αυτά πλέχτηκαν στον ιστορικό αργαλειό των Γιαννίνων μαζί με το νήμα των Κομνηνών στην επίσκεψή μας στο Βυζαντινό Μουσείο. Ένα νήμα που ξετυλίχτηκε μπροστά μας και έφτασε μέχρι τη δουλειά των μαστόρων-αγιογράφων του Καπεσσόβου. Τούτες οι κληρονομιές, αν και με την πρώτη ματιά πιο «ελληνικές», δεν γλύτωσαν ούτε αυτές από τη μανία των νεοελλήνων μας, που βλέπει στην περιοχή που κάποτε ορθωνόταν η μητρόπολη του Δεσποτάτου ακόμη ένα «ωραίο μέρος για να πιείς τον καφέ σου».

Ο μεγάλος Ηλίας Πετρόπουλος έκανε κάποτε μια πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία μια πόλη σαν τα Γιάννινα είναι καταδικασμένη να πεθάνει όταν η λίμνη της γεμίσει... περιττώματα (δεν το είπε ακριβώς έτσι βέβαια!). Στην προχθεσινή μας εκδρομή είχαμε μια καλή ευκαιρία να αντιληφθούμε ότι η ψυχή μιας πόλης μπορεί να αντέξει ακόμη περισσότερο και ότι είναι τα μυαλά των κατοίκων της και όχι μόνο η λίμνη που πρέπει να μείνουν καθαρά. Η αντίσταση της παλιάς μας πόλης (ή μήπως της «μικρής μας πόλης», όπως θα έλεγε ο Δ. Χατζης) στον τουριστικό παροξυσμό που φαίνεται να γοητεύει πολλούς σύγχρονους Γιαννιώτες πηγάζει από το αδικαίωτο παράδειγμά της. Πηγάζει από την παράδοση μιας πραγματικά πολυπολιτισμικής κοινωνίας που προβάλλει τη ζωντανή εικόνα του παρελθόντος της στους χρόνους που έρχονται. Τα παλιά Γιάννινα, η πόλη της αρμονικής συνύπαρξης των τριών κοινοτήτων, στοιχειώνουν ακόμη το μίζερο παρόν μας του ρατσισμού, του αντισημιτισμού και της ισλαμοφοβίας. Η πόλη μας μπορεί φυσικά να γίνει το τουριστικό θεματικό πάρκο που κάποιοι ονειρεύονται. Μπορεί όμως, μαζί με όλους και όλες που από κάθε γωνιά του κόσμου επέλεξαν να στεριώσουν εδώ, να αποτελέσει ξανά μια πόλη «που να χωράει όλους τους κόσμους», μια πολυπολιτιστική φωτοβολίδα που θα φωτίσει τα ταλαιπωρημένα από τους εθνικισμούς Βαλκάνια. Διαλέγουμε και παίρνουμε...